Ondertussen rijdt Jackiloo vrolijk door in Australie en gaat voor de zoveelste keer het hele land rond, dit keer met 4 chilezen (gasten uit chili, Zuid Amerika). Voor mij was de verkoop een enorme opluchting aangezien ik daardoor de laatste dagen onbezorgd kan genieten.

3 paar versleten slippers, 45.000km gereden in Jackiloo, 15 kilo ingeslikt zout tijdens surfen, 8 maanden ‘zomer’…. Ik lees het op elke downunder blog: tijd gaat snel, maar zo snel??

Door de deadline die naderde heb ik de laatste weken meer stilgestaan bij de situatie van dit prachtige land. De vriendelijkheid van de mensen, diversiteit van het landschap en vooral de enorme omvang zal ik nooit vergeten. Vooral Sydney trekt mij als stad heel erg omdat het een gigantische stad is gecombineerd met laidback, beschaafde mensen en daarnaast nooit gaat vervelen door alle prachtige dingen die er te zien en doen zijn. Om even een voorbeeldje te geven: In het hartje van het centrum zijn de botanical gardens (de droom van elke tuinierende moeder) waar ze graag hebben dat je op het gras loopt en ondertussen snoeihard kan verdwalen door de omvang.

Niet echt eerder in mijn blog vermeld maar voor vele van jullie niet nieuw, bezit ik naast een Nederlands ook een Australisch passport (mijn vader is in Sydney geboren) waardoor ik tijdens mijn reis dan ook vele jaloerse blikken gekregen heb. Het is nu eenmaal niet zo makkelijk om permanent in Australie te blijven door het agressieve (en absoluut discriminerende) immigratiebeleid. Een groot deel van de mensen die hier zitten worden visum-gesponsord door de bedrijven waar ze werken waar heel veel haken en ogen aan zitten. Veel mensen verklaarde me voor gek toen ik ze vertelde dat ik na mijn reis gewoon weer naar huis zou gaan.. ik begin te begrijpen waarom. De ‘standard quality of life’ is hier echt een stuk beter dan in Nederland.

Zodra je op straat langer dan 10 seconde vragend om je heenkijkt, is er vaak iemand die naar je toekomt om te vragen of die je misschien kan helpen. Je hebt hier geen rellende marokanen die in de bioscoop het bloed onder je nagels vandaan halen maar puur beschaafde mensen die na de film zonder er een bende van te maken (zoals Blof zingt: en weer rustig slapen gaan) het pand verlaten. Door de openheid van mensen leer je elke dag nieuwe mensen kennen en mijn telefoon heeft op dit moment dan ook 80 australische nummers
De criminaliteit in Australie is nu op een verontrustend punt beland dat, hou je vast, de lokale politie mensen adviseert om hun auto op slot te doen! Die fase hebben we in Nederland al een tijdje achter de rug dacht ik zo!

Helaas kiezen we er niet voor waar we geboren worden en groei je op met je ‘roots’ die een groot deel de ‘quality of life’ bepalen. Dit is voor mij dan ook de bepalende reden waarom ik op dit moment besluit in NL verder te gaan al heeft de gedachte me meerdere malen bezig gehouden. In deze fase van mijn leven woon ik liever in Nederland dan Australie al sluit ik wonen in Australie absoluut niet uit voor in de toekomst….

Ondanks dat ik met tranen in mn ogen het land zal verlaten, zijn er een aantal zaken die ik erg mis. Uiteraard staat op 1 mn vrienden en familie maar ook het regelmatig sporten mis ik. Vreemd genoeg zijn het voor de rest allemaal materialistische zaken zoals rijden in een auto die niet bijna volwassen is (lees: 17 jaar oud) en daardoor niet optrekt als een natte krant. Ook in een verloren kwartiertje een plaatje leggen op de draaitafels is iets waar ik ontzettend veel zin in heb. Het is allemaal snel weer mogelijk Door het afsluiten van dit hoofdstuk kan ik meer dan tevreden terugkijken op een fantastische tijd en met een gerust hart me opnieuw in het leven der arbeid storten, er is geen onbewuste drang meer om mijn tweede passport te benutten.

Ondanks mijn verwachting dat het bijhouden van een blog kansloos was beschouw ik het zelf als geslaagd (hopelijk denken jullie daar hetzelfde over). Ik begrijp dat het soms een aanslag op jullie concentratievermogen was. Voor mij was het soms ook afzien om alles weer online te zetten maar het waren vooral de reacties van jullie die me motiveerde. Mocht iemand van jullie er ooit aan denken richting Australie te gaan geef ik graag advies en tips. De weblog gaat (behalve voor reacties) op slot, dit was de laatste post, ik dank u allen.

Het laatste wat jullie van me hoorde was dat ik in W.A. (Western Australia) zat. Boudewijn bleek uiteindelijk niet genoeg knaken te bezitten om mijn auto te kopen dus ben ik samen met Sandra (die geen rijbewijs heeft) richting Adelaide gereden (om later zelf door te gassen naar Sydney). Deze rit is eigenlijk drie dagen solid rijden op het langste rechte stuk weg in Australie maar we hebben het in twee dagen gered.
De eerste dag hebben we 838 km gereden en de tweede dag (dankzij Red Bull en een wekker die midden in de nacht afging aangezien we geen rekening hadden gehouden met tijdsverschil) 1300Km gereden (wat overeenkomt met 15 uur), een nieuw persoonlijk record.
Nadat we ‘s avonds extreem gaar in Adelaide aankwamen, zijn we in plaats van een welverdiend uiltje te knappen snoeihard gaan stappen met een (als we dan toch records aan het breken zijn) een ongekende kater ten gevolge.
Een paar daagjes later ben ik in mijn eentje (in twee dagen) richting Sydney gereden, deze rit had ik al eerder in mijn eentje gedaan toen ik terugreed voor de roadtrip met de jongens (zie “Backpack off, vacation on”) en was dus bekend terrein.

Het is nu een feit, ik ben helemaal rond Australie met de auto, iets wat ik nog geen enkele backpacker heb horen doen (al ben ik wel iemand tegengekomen die het op de fiets doet, dat was natuurlijk voor mij een fikse domper )
Elke keer als ik het anker weer uitgooi in Sydney voel ik me weer thuis en dit keer was het niet anders. Goed, snel alle spullen wassen, uitgaan met Auke en tas pakken voor de 2,5 week trip naar Nieuw Zeeland om samen met Henk en zijn zus (Henriet) te reizen.

Zo komen we aan bij het hoofdstuk Nieuw Zealand!

16 mei:
Na 3 uurtjes vliegen kwam ik aan in Christchurch daar werd ik door de plaatselijke snorrenbrigade (lees: politie) direct als verdacht bestempeld aangezien ik alleen handbagage had, mijn hele leven in nederland gewoond had (dit had ik ergens moeten invullen) maar wel onder een australisch passport reisde. Na een klein gestapo verhoor mocht ik mijn vrijheid vervolgen om na de gate Henk en Henriet te ontmoeten. Een taxi heeft ons naar het centrum gebracht om daar in te boeken bij een hosteltje. Hier hebben we via de receptie een huurauto geregeld wat ook echt geen flikker kost. Na het eten was Henk helemaal kapot door de jetlag maar Henriet en ik vonden het een prima tijd om nog een kroegje te bezoeken. Terwijl Henk dus lekker lag te tukken zijn Henriet en ik een potje gaan drinken en poulen.

17 mei:
In de ochtend zijn we opgehaald door het autoverhuurbedrijf om afgezet te worden bij onze bolide voor 2,5 week. Dit scheurijzer was wel even iets anders dan mijn jackiloo (foto volgt) en zoals traditie voorschrijft heeft elke vervoersmiddel een naam nodig, geen flauw idee meer waarom maar dit schip kreeg van ons de naam ‘Willie’.
We besloten van de oost naar de westkust te scheuren via ‘Arthurs Pass’ wat een slingerweg door de bergen inhield. Uiteindelijk bleek dit een ontzettend mooi weggetje te zijn waar alleen wel alle wolken in blijven hangen (in dat opzicht lijkt het wel op Nederland). We hebben onze weg vervolgt naar Greymouth om iets te kopen zodat we de iPod konden aansluiten op de autoradio. Hoera! Nu hadden we voor 80gb aan muziek in Willie!
‘s Avonds sliepen we in Hokitika boven een kroeg met de naam ‘stumpers’ (??).

18 mei:
Na wat boodschappen gedaan te hebben reden we door om verderop te gaan zeekajakken. Helaas was het betreffende zeekajak bedrijf gesloten en vielen we daardoor tussen wal en schip na letterlijk de boot gemist te hebben. In plaats van de kajak zijn we een stukje gaan wandelen bij een mooi meertje (klinkt suf, was best leuk). Om even wat meters te maken hebben we Willie op zn staart getrapt om uit te komen in het plaatsje “Frans Joseph” wat bekend is door de aanwezigheid van de (hoe kan het ook anders) “Frans Joseph Gletsjer”.
We kwamen in contact met een nederlandse gast die vroeg of we soms zin hadden in een potje paintbal in het regenwoud… jottem!
Uiteindelijk maakten we deel uit van een groep van ongeveer 30 mensen waarbij we in een dichtgegroeid regenwoud we elkaar mochten afknallen. In eerste instantie was er een soort “Capture the flag” principe van kracht maar later was het “Ieder voor zich”. Henk moest tijdens dit laatste spel eerder ‘terug naar af’ omdat de gasfles van zijn geweer leeg was (met als gevolg dat de verfballetjes zelf wegsmijten meer zin heeft).

Later sloop ik als een echte guerrillastrijder door het regenwoud om te besluiten een korte sprint in te zetten naar verdere beschutting. Op dat moment verscheen er een korte afstand salvo waarbij duidelijk was dat ik het doelwit was. Bizar genoeg raakte 1 verfbal me zo hard in mn rug dat ik als een stervende zwaan op de grond verdween om vervolgens wat pijnkreten los te laten. De schutter verscheen en vroeg ineens “Pieter, ben jij dat?”, het bleek Henk te zijn die net een nieuwe bus gas had gehaald
Henk en Henriet zaten achteraf ook helemaal onder de blauwe plekken, echt een fantastische sport dat paintballen!

Diezelfde avond hebben we nog een potje gepooled en gedronken om ons bed in te duiken.

19 mei:
Deze dag zijn we de gletsjer gaan beklimmen wat in totaal 8 uren in beslag zou nemen. In een groepje van 8 mensen en een guide zijn we aan de klim begonnen. Ontzettend mooi wat je allemaal ziet, van superblauw ijs tot gaten waar je doorheen gepropt moest worden. Echt een aanrader voor toekomstige NZ bezoekers:

Op de terugweg kwamen we ook nog een ‘natuurlijk zwembadje’ tegen waarbij de guides (op dat moment waren we een andere groep tegengekomen) ons moed probeerde in te praten om er in te springen. In het badje paste precies 1 persoon en het kan nooit meer dan een paar graden boven nul geweest zijn. Uiteindelijk ben ik er maar als eerste ingesprongen (met alleen schoenen en boxershort aan) wat echt verschrikkelijk koud was!!! Heb het denk ik 0,5 seconde volgehouden om er snel en spastisch uit te klimmen (foto’s op verzoek beschikbaar).

20 mei:
In de hele vakantie hebben we supermooi weer gehad behalve op de dagen dat we moesten rijden. Vandaag was zo’n dag! Met de ruitenwissers aan doorgereden naar Lake Wanaka wat zeker weten 1 van de mooiste dorpjes was die we hebben gezien.
Dit was het eerste aanzicht toen we kwamen aanrijden:

Die avond hebben we in een hostel een paar potjes Risk gespeeld en een wijntje gedronken.

21 mei:
Aangezien Henk en Henriet nog nooit een skydive gedaan hadden en het hier erg goedkoop is (200 euro), zouden we dat hier proberen voor elkaar te krijgen. Het was prachtig weer maar helaas een te harde wind om de skydive voor elkaar te krijgen. In plaats van de geplande skydive zijn we daarom aan de wandeling van 3 uur begonnen. Het begon in een weiland waar je achter de schaapies aan kon rennen om vervolgens 2 uur door langs een rivier te lopen. Leuk maar helaas moesten via exact dezelfde weg weer terug.

Terug bij Willie hebben we koers richting Queenstown gezet. Queenstown (waar mijn nichtje die nu in Sydney woont overigens een jaar gewoond heeft) is een soort van speelparadijs waar je allerlei soorten activiteiten (bungyjump, skydive, canyonswing) etc. kan doen. Een goeie plek om in weinig tijd veel geld uit te geven.
‘s Avonds hebben we een Fehrburger gegeten wat unaniem tot beste hamburger ooit verkozen werd. Na een aantal kroegjes zijn we hostelwaarts gegaan.

22 mei:
Henk moest vroeg zijn bed uit om de op 1 na hoogste bungyjump ter wereld te doen. Deze jump is van 132 meter hoogte waarbij je een vrije val maakt van ongeveer 8 seconde. Klik hier voor het resultaat. Later die dag zouden Henriet en Henk dan een skydive gaan doen aangezien het weer het nu eindelijk toeliet. Terwijl dit duo zich door de lucht liet vallen ben ik een fitnesscentrum ingedoken om hopeloze achterstand in te halen. ‘s Avonds hebben we in het hostel weer een potje risk gespeeld.

23 mei:
Vandaag zou ik ook eindelijk weer een smap geld uit mogen geven, Henk en ik gingen namelijk de beruchte Canyon Swing (Yntze, heb jij dit nou ook gedaan?) doen. Even ter beeldvorming: Jezelf 60 meter laten vallen om vervolgens over te gaan in een swing van 220 meter, dit alles door een Canyon heen. Ik was best zenuwachtig en wou zeer graag als eerste om niet nog zenuwachtiger te worden. Na in een tuigje gestapt te zijn werd ik door twee kerels boven de canyon gehangen waarbij ik zelf een pin ergens uit moest trekken om de val te laten beginnen. Vlak voor ik besloot te gaan kwam er, al gillend, een andere medewerker aangerend met de boodschap “NOOOOO NO NO NO, DON’T GO!!! IT’S NOT RIGHT!!!” waarop de andere twee verontwaardigd elkaar aankeken en zachtjes zeiden ‘i think your allright to go…. do you think he’s allright? Door de zenuwen had ik niet door dat ze me keihard aan het neppen waren en het duurde zeker een seconde of 15 voor ik het door had Dit is de uitvoering, de vrije val is goed te zien maar de swing niet echt:

Click here to view the embedded video.

Henk is helemaal als held gegaan, namelijk 1x achteruit terwijl hij op een stoel zat (klik hier voor de video, je hoort mij ook hard lachen) en 1x met zijn handen op zn rug al springend (geen video beschikbaar)
Na deze adrenaline stoot was het tijd om verder te reizen richting Milford Sound. Dit gehucht staat bekend om de prachtige natuur en als tourist hoor je hier eigenlijk een boot tochtje te maken.
Het regent hier vrijwel altijd en bij aankomst in het (enige) hostel zaten we dan ook in een terror storm. Aangezien het hele hostel op een aggregaat draaide ging om 23:00 letterlijk het licht uit waardoor we de volgende dag fris en fruitig waren.

24 mei:
Tijd voor het boot tripje! In totaal hebben we zoveel foto’s genomen dat ik slechts een deel van een greep uit de selectie (zou iemand zich taalkundig over deze zin kunnen buigen?) kan laten zien, hier komen ze!

Hier hebben we ook nog dolfijnen en zeehonden gezien. Erg mooi en zeker een aanrader voor iemand die van natuur houdt en niet van suiker is gemaakt.
We zijn dezelfde dag nog terug gereden naar Queenstown om een hamburger te eten en te tukken.

25 mei:
We verlaten het ‘mooie’ queenstown om een dag ‘solid driving’ te doen. Onderweg komen we fantastische plekken tegen:

Na een aantal uurtjes rijden komen we aan in Kaikoura, een plaats die bekend staat om de Whale Whatching.
We zijn deze avond ‘uit geweest’ in een ontzettende lokale tent waar een heuse karaoke aan de gang was. Wat een spektakel en we hebben hard gelachen. Helaas had ons hostel een ‘bring your own blanket’ policy en toen wij thuis kwamen was de receptie al dicht. Gevolg was dat we zonder dekens hebben moeten tukken.

26 mei:
Whale watching! Wij een bootje op in de hoop een whale te zien wat ook prima gelukt is! De score: een groep dolfijnen/2 humpback whales en twee sperm whales. Na het zien van de 4e whale vonden we het eigenlijk wel prima maar het bootje moest zonodige door naar de volgende. Terwijl de boot op cruise snelheid richting de volgende walvis ging zagen we een ongelukkige albatros die besloot tegen onze boot te vliegen. De albatrossen die hier rond vliegen kunnen een spanwijdte hebben van 4 meter maar deze vreemde vogel na het kusje met onze boot niet meer. Wat bleek: hij had een vleugel gebroken. Een aantal medewerkers hebben de albatros in een deken gewikkeld en naar binnen gebracht. Daarna kwam de mededeling dat we direct terug gingen naar de haven omdat deze vogel verzorgd moest worden en we door het voortijdig afbreken van de trip een deel van ons geld zouden terugkrijgen… Hoera!!!! Lang leven de albatros!

27 mei:
We worden wakker in een goed hostel maar komen erachter dat we te laat zijn om aan activiteiten mee te doen (zoals het zeekajakken wat we graag wilde doen). In de plaats hiervan ben ik gaan fitnessen, Henriet haar boek gaan lezen en Henk een film gaan kijken in het hostel. Na de fitness versterkte ik de filmkijk eenheid en die avond zijn we naar de film geweest (Pirates 3) . Uiteindelijk heeft Henk deze dag 4 films gezien, een heerlijke slome zondag!

28 mei:
Dit keer maar vroeg op de beentjes om te gaan zeekajakken in Abel Tasman National Park. Henriet en ik gingen in een kajak en Henk samen met een zwitsers meisje. Dit meisje bleek extreem lui te zijn waardoor Henk zich een ongeluk heeft moeten roeien terwijl het meisje telkens de verkeerde kan opsturen. Ontzettend grappig voor Henriet en mij! Na op wat strandjes aangelegd te hebben zijn we uiteindelijk terug gelopen wat ook erg leuk was om te doen (ik weet, klinkt ouwelullerig maar het was serieus leuk)

29/30/31 mei:
We zijn doorgereden naar Picton, een erg mooi stadje aan het water. Het eerste plan was om jetski’s te huren maar de verhuurder was op vakantie en daardoor onbereikbaar. Na wat bluffen was het mogelijk een supersnelle speedboot te huren maar dat vonden we toch wat onverantwoordelijke gezien onze speedboot ervaring (alsin: geen).
De dag erna hebben we fietsen gehuurd om ons met een watertaxi af te zetten bij het beroemde Queen Charlot track. Helaas brak de ketting van Henk tijdens de eerste minuut en miste we de afslag richting dit track Nadat we de ketting met de hand in elkaar gedrukt hadden konden we soort van door fietsen maar erg veel vertrouwen hadden we niet meer in de fiets van Henk. Een uurtje later brak de ketting opnieuw en hebben we een auto staande gehouden om een lift te vragen. We hadden weer eens geluk bij ongeluk want we hielden een leeg busje aan die precies de kant op moest als wij. Hop, fiets achterin en Henriet voorin. Henk en ik zijn fietsend bij de eindstreep aangekomen.

1 Juni:
Terug richting Christchurch aangezien we de volgende dag weer zouden vliegen. Henriet en Henk gaan via Hong Kong terug naar Nederland en ik terug naar Sydney om de auto te verkopen. Deze avond zijn we uitgegaan en is gebruikt om veel van ons resterend Nieuw Zeelands geld op te maken aan drank.

2 Juni:
Na wat communicatie problemen met het autoverhuur bedrijf bleek dat we Willie hadden moeten afleveren. Uiteindelijk ben ik Willie gaan brengen en bij terugkomst moesten we vrijwel direct afscheid van elkaar nemen omdat ik naar het vliegveld moest. Nieuw Zeeland is echt een fantastisch mooi land, zeker het bezoeken waard geweest!

Na aangekomen te zijn in Australie (god wat voelt het lekker om weer in Sydney te zijn) ben ik naar het appartement van mijn nichtje gegaan en voor te bereiden op iets verschrikkelijks: de verkoop van Jackiloo!

Na een periode van veel lol en kilometers zal ik afscheid moet nemen van Jackiloo. Verkopen is, naast een emotioneel gebeuren, ontzettend saai en vermoeiend. In de Car Market (waar ik ook de auto gekocht hebt) is in een garage een verdieping gereserveerd voor backpackers die hun auto willen verkopen, zie ook eerdere blog. Stel je een verzameling van 30 auto´s met eigenaren voor die hopeloos de hele dag niets doen en het constant over auto´s hebben. Op het moment dat er een potentiele koper de garage binnen gelopen komt wordt die de door 60 ogen de tent ingekeken.
Er kwam 5 dagen lang een gast binnen die van elke auto foto´s nam en testritjes maakte om vervolgens niets te kopen maar daarnaast kwam er ook een koreaanse gast binnen die een auto zag en direct geld neerlegte om 2 minuten later weg te rijden…. die kerel koopt auto´s zoals ik een blikje cola!
Omdat ik de auto in de zomer gekocht heb (veel vraag weinig aanbod) is het nu ZEER lastig om de auto te verkopen (weinig vraag, veel aanbod) en het gaat dus nog spannend worden. Vandaag was er iemand die om 17:00 terug naar de UK zou vliegen maar om 15:00 nog steeds bij ons, met auto, in de garage was…

Ondertussen woon ik samen met Auke en twee fantastische franse gasten in een superluxe appartement in hartje Sydney. Hier kan ik de laatste dagen slijten voor ik de 19e terugvlieg richting NL
Op het moment van schrijven heb ik hier nog een week te gaan wat echt verschrikkelijk aanvoelt. Er komt over een week nog een afsluitende, laatste, blog…..

Wistjedatjes:
- Er op sommige plekken (net naast de grens S.A en W.A) er niet een half uur maar 45 minuten tijdsverschil is, SUPER irritant??
- Over 8 dagen ik weer in NL ben? Zoals hierboven staat, over een week komt er een afsluitende blog

W.A. (Western Australia) bestaat uit natuur en zo hier en daar een mensje. Deze westkust wordt door de meeste backpackers overgeslagen. Zeer jammer aangezien het tot nu toe het mooiste van wat ik in AU gezien heb. Goed, terzake!

Deze spreekbeurt gaat over de roadtrip van Broome naar Perth. 14 dagen (geschatte) reistijd en volgens bronnen 2415 km rijden (wat we natuurlijk ruim gaan overschrijden). Overigens krijg ik klachten dat de blogs te lang zijn, vette pech.. Ik bezuinig al genoeg op noemenswaardige zaken en aangezien ik mijn eigen lange termijn geheugen ken is het beter om nu zoveel mogelijk online te zetten

Na het verlaten van Broome hebben we (Sandra, Rochelle en ik) Jackiloo op zn staart getrapt om naast 80 mile beach onze tentjes uit te werpen. Een supermooi strand met blauwe zee die alles behalve verkoelend was door de hoge temperatuur. Omdat het hier stikt van de haaien zat zwemmen er niet in dus dan maar pootje baden.
De volgende dag door naar Port Hedland, een industrieel plaatjes waar twee weken daarvoor een tornado feest gevierd had. De schade was nog altijd te zien bij een aantal huizen (lees: totaal verwoest). Dit plaatsje draait volledig op de hoevelheid ijzer die hier voor het oprapen ligt. Waar in europa mensen blij zijn met een ijzerpercentage van 40% (honderden meters onder de grond), is hier een willekeurige steen op de oppervlakte bijna 100%. Als je met een magneet over een termietenheuvel schraapt haal je het ijzer er zo vanaf.

Na een trein gezien te hebben van 238 wagons (aangedreven door 4 locomotieven) en gepraat te hebben met een gast die mijnwerkers wegbrengt en hier 60.000 euro per jaar mee verdient (lonen liggen hier extreem hoog) zijn we hem gepeerd. ‘s Avonds op een free campsite geslapen en kennis gemaakt met een zwitsers paar. De volgende dag reden we door naar Karajini National Park. Volgens een vrouwtje in Broome was dit een verborgen geheim van Australie en zou beter zijn dan alle overige National Parks (National Park is een door de overheid berschermd ‘stukje’ natuur wat wel door bezocht mag worden).
Zelf hadden we er nog nooit van gehoord (in tegenstelling tot andere national parks) maar na drie dagen waren we het er helemaal mee eens.
Karijini National Park, zonder twijfel het mooiste wat ik tot nu toe gezien heb in Australie en vreemd genoeg kent ‘niemand’ het. Sommige dingen kan je niet uitleggen met text/foto’s/video’s en daarom kan ik alleen maar zeggen: probeer ooit in je leven dit park te bezoeken, het is onwaarschijnlijk mooi en leuk.

Karijini National Park

Voelde me echt weer een klein ventje die verborgen, natuurlijke, zwembaden ontdekte door over rotsen heen te klimmen.
Jackiloo had redelijk dorst na dit bezoek en daarom reden we door naar Tom Price, een industrieel maar mooi plaatsje om te tanken. Toen we het enige tankstation gevonden hadden bleek dat de diesel op was en pas op zondag opnieuw aangeleverd zou worden. Natuurlijk had ik geen flauw idee welke dag het was, na dit gevraagd te hebben (en daarmee een verontwaardigde blik terug te krijgen) bleek het een vrijdag te zijn. Gelukkig heb ik een litertje of 40 liter op voorraad liggen achterin Jackiloo waardoor we konden doorrijden (achteraf gezien had ik het misschien moeten verkopen ).

Naast Tom Price is een mountain zonder naam en hij staat dan ook officieel te boek als “Mount Nameless” (deze zin is erg tegenstrijdig). We besloten deze berg te beklimmen met Jackiloo en dit bleek een echte 4×4 uitdaging te zijn. Na alle waarschuwborden te hebben genegeerd klommen we de berg op en had je af en toe het gevoel verticiaal omhoog te gaan. Voor de 4WD nerdies onder u: lower gearbox eerste versnelling was soms nodig. In Jip en Janneke taal: zo sloom als Toon schilpad gingen we omhoog.

Boven aangekomen hebben we een heerlijk biertje gedronken (foto heb je als het goed is al gezien) en daarna weer terug naar Tom Price. Ondertussen had een verdekt opgestelde agente haar donut ingeruild voor een alcoholtest apparaat en werd ik van de weg geplukt. Na voor de miljoenste keer uitgelegd te hebben waar we allemaal geweest zijn in Australie mocht ik blazen. Alhoewel je 1 biertje mag drinken (0.05 promille) was ik toch een beetje nerveus omdat ik 10 minuten daarvoor de laatste slok had genomen.
Het apparaat sloeg uit op 0.10 promille, tweemaal meer dan wettelijk toegestaan is. De agente zei “Wow, how much did you had to drink?” ik zei “Exactly one beer” waarop de agente antwoorde “Allright! I suggest you eat something! Have a nice holiday!”

……???…. dat is nou Australie!

Uiteindelijk werd het te laat om door te rijden en hebben we een campsite opgezocht (met de naam “Nameless”). Als je gaat kamperen is er altijd wel iets waar je wakker van wordt, is het niet een wild paard wat naast je tent staat te hinneken dan is het wel een paar ruzie makende koala’s. We waren redelijk gebroken door de vele nachten kamperen en daarom besloten we om een dorm te huren. Na 30 dollar de neus te hebben neergelapt kregen we de sleutel van een bouwkeet waar de gemiddelde bouwvakker in weigert te schaften. Voor ons was het echter hemel omdat we een normaal bed en airco (!!!) en douche hadden. Wat een feestmaal was deze nacht, heerlijk geslapen als een klein kind.

De volgende bestemming was Exmouth (600km) wat bekend staat om het zwemmen met whale sharks. Het zwemmen met deze dieren kost 350 dollar (210 euro) wat een beetje te gek is. Gelukkig hadden ze ook internet waar je voor 5 dollar een half uurtje op mocht rammen. Het hostel dacht dit goed beveiligd te hebben maar eindelijke kon ik mijn IT kennis weer eens ophoesten en de beveiligingsoftware uit schakelen om vervolgens de rest van de dag gratis te kunnen internetten, hoera!
Ook hier kan je veel knaken verdienen door voor een half jaar te tekenen bij een vissersboot. 24 dagen per maand werken (vis sorteren op een boot) met gemiddeld 5 uur per nacht slaap hierna vervolgens 7 dagen vrij, dit verdient zo ongeveer 60.000 euro (in zes maanden dus). Uiteindelijk zijn we hier 2 nachten gebleven, waarom weet niemand maar het was een leuk plaatsje.

Nadat we nog even boven het reef gesnorkeld hadden bij turquoise bay zijn we doorgereden om bij Yardi Creek aan te komen. Yardi Creek is een uitmonding van de zee en was op het moment van aankomst onmogelijk (zelfs voor Jackiloo) doorheen te rijden. Twee uur later was het meer eb geworden en konden we het trotseren:

Click here to view the embedded video.

Door naar Monkey Mia (550km), een highlight die bekend staat om de dolfijnen. Ik had uiteenlopende verhalen gehoord van “je kan er zwemmen met dolfijnen” tot “je mag alleen dolfijnen voeren”. De werkelijkheid was een veel koudere kermis: Je kan kijken hoe andere de dolfijnen voeren. Zeer niet boeiend!!! We baalden een beetje door de wortel die ons voorgehouden was en daarom besloot ik (ondanks dat het zeer fris was en ik er niet van had opgekeken als ze koek en zopie op het strand verkochten) de zee in te gaan en te hopen dat er dolfijnen kwamen. Na 15 minuten rondgezwommen te hebben riep ik ‘this place sucks’ naar de dames aan de zijlijn. Blijkbaar was dat het startsignaal voor de lokale dolfijnenbevolking die vervolgens op cruise snelheid langs me kwamen zetten.
Ik uit volle macht zwemmen om flipper bij te houden wat aardig lukte (ik had zelf flippers aan wat mn redding was). Onderwater heb ik flipper nog even aangeraakt en uiteindelijk met mn tong op mn knieen als een 80 jarige die de tour de france had uitgefietst op het strand gevallen. Aangezien ik in december in Coffs Harbour ook met wilde dolfijnen gezommen heb kan ik in ieder geval zeggen dat ik gemiddeld elke drie maanden met dolfijnen zwem

Hier een klein filmpje vlak na het voeren van de dolfijnen. Zet het geluid uit want er stonden een paar zeer kleine irritante duitse kiddo’s voor me.

Click here to view the embedded video.

Na Monkey Mia gingen we door naar Kalbarri National Park. Een leuk park als je Karijini nog niet gezien hebt. Wij waren inmiddels zo verwend dat we er minder van konden genieten. Uiteindelijk twee dagen gebleven in een tempo van ‘hebikjoudaar’ door dit park heen geblaft.

Door naar het volgende plaatsje: Geraldton.
Hier aangekomen ingechecked bij ‘Foreshore backpackers’. Een gezellig oud huis waar je elke dag een nieuwe gang/veranda/bank ontdekt. Als laatst ontdekte ik een kamer ingericht alsof het 1981 was met gratis poolbiljart en banken waar waarschijnlijk de gemiddelde hond allergisch voor is. De laatste bezienswaardigheid voor Perth was “the pinnacles”. Klinkt als een tropische vrucht maar is helaas was anders:

The Pinnacles are limestone formations. The raw material for the limestone of the Pinnacles came from seashells in an earlier epoch rich in marine life. These shells were broken down into lime rich sands which were carried inland to form high mobile dunes. The Pinnacles were formed from lime leaching from the sand and by rain cementing the lower levels of the dune into a soft limestone. Vegitation forms an acidic layer of soil and humus. A hard cap of calcrete develops above the softer limestone. Cracks in the calcrete are exploited by plant roots. The softer limestone continues to dissolve. Quartz sand fills the channels that form. Vegitation dies and winds blow away the sand covering the eroded limestone. The Pinnacles appear.

Omdat dit natuurlijk (inclusief mijzelf) niemand iets zegt, even wat foto’s:

Na 14 dagen reizen zouden we na de pinnacles eindelijk aankomen in Perth! Aangezien het zaterdag was hebben we goed het gas erop gehouden om ‘s avonds uit te kunnen gaan. Na een laat hostel gevonden te hebben (exclusive backpackers, echt een aanrader voor Perth bezoekers!) eerst even snel een 20 minuten powernap pakken voor we uitgingen. Ik wist dat vrouwen en techniek niet zo goed samengaat, maar een wekker instellen ligt blijkbaar ook boven het technisch vermogen waardoor de powernap uitliep tot 9 uur slaap.

Inmiddels hebben we in 10 dagen ook het gedeelte onder Perth (het meest zuidwestelijke stukje van Australie) achter de kiezen en helaas kan ik hier niet de foto’s van uploaden (geloof dat jullie zowiezo wel genoeg materiaal hebben ) Tijdens deze roadtrip kwamen we langs Albany waar Junior en Tukker (waar ik heel wat kilometertjes mee gereisd heb, zie eerdere blogs) al maanden aan het werk zijn. Superleuk om ze weer even te zien en afgezien van de haarlengte (zoals bij elke backpacker) helemaal niets veranderd. Echt leuk!

What’s up next?
Het is voor mij nu even afwachten wat gaat volgen. Er zijn twee scenario’s mogelijk: 
-  Junior, die aangegeven heeft interesse te hebben in Jackiloo, koopt mijn auto en daardoor rij ik terug naar Albany om vervolgens naar Sydney te vliegen.
- Vanaf (over)morgen ga ik ‘solid’ rijden naar Sydney wat 3600km (zelfde als Amsterdam naar Rome en terug) is Denk er ongeveer een week over te doen. Na mijn trip naar Nieuw Zeeland (lees hieronder) verkoop ik de auto. In dit geval ben ik helemaal rond Australie met de auto, een prima prestatie!

Op 15 mei vlieg ik vanaf Sydney naar het zuidereiland van Nieuw Zeeland om daar samen met Henk en zijn zus 2,5 week te vertoeven en te reizen. De volgende blog zal dus, als alles goed gaat, over NZ gaan.

Wistjedatjes:
- Als je de outback ingaat, de politie adviseert om 2 reservebanden mee te nemen? 1 om te gebruiken als je een lekke band hebt en de andere om in de fik te steken als je vast zit zodat mensen je door de rook kunnen lokaliseren.
- In 12 volle dagen reizen ik geen bereik heb gehad en (!%@!@^%@) vodafone sms’jes wist na 3 dagen? Dit houdt in dat ik 9 dagen aan sms’jes nooit ontvangen heb. Mocht je iets gestuurd hebben en geen antwoord hebben gehad, niks persoonlijk.. heb het nooit ontvangen! Mocht je op korte termijn een vodafone gebouw tegenkomen, spugen is toegestaan!
- Ik laatst in een internet cafe zat (lees: koffietent met 1 computer) en een half uur internet “kocht” om vervolgens een kookwekker ingesteld op 30 minuten mee te krijgen, of ik die misschien even aan wou zetten op het moment dat ik internet ging gebruiken .
- In Perth in het centrum alle bussen gratis zijn? Superhandig en het werkt fantastisch!
- In Australie mensen in een nette rij op de bus wachten? Men gaat zij aan zij in een rij staan (die soms de hoek van de straat omgaat). Ziet er supergrappig uit maar is wel andere koek dan de ‘iedereenvoorzichzelf’ en ‘wiehethardstkanduwenheeftdebesteplek’ methode in Hollandica.
- Wist je dat het de Nederlanders waren die voor het eerst Australie ontdekte? Abel Tasman vaarde in 1644 tegen de westkust. Hij noemde het ‘nieuw holland’ zoals je op deze oude kaart kan zien. Helaas was er weinig boeiends te vinden en werd het soort van vergeten tot Captain Cook (een Brit) en zn matties het eiland opnieuw ontdekte maar dit keer vanaf de oostkust.
- Het hier in de zuidwestkust van Australie erg ‘Nederland-winterachtig’ weer is? Overdag in de zon is het lekker maar ‘s nachts is het serieus koud. Kamperen zit er simpelweg niet meer in. Ik ben op verschillende manieren er aan herinnerd dat het mooi weer is in Nederland en hier niet, ik trek dit zeer slecht dus spaar me please eventueel commentaar hierover Het is weer voorbij die lange (6 maanden) zomer
- Ik superhard baal ‘de nach’ in Den Haag gemist te hebben?

In de vorige blog zat ik nog altijd in Cairns wat al lang niet meer het geval is. Om de boel chronologisch te houden gaan we even terug in de tijd. In Cairns is het, dankzij hevige concurrentie, zeer goedkoop om je duikcertificaat (voor de kenners: PADI Open Water) te halen. In totaal (inclusief: medisch onderzoek, boeken, materiaal etc.) kost het iets van 250 euri’s en 4 dagen en dan heb je het certificaat waardoor je zelf kan gaan duiken zonder een instructeur. Alhoewel ik niet echt plannen heb om op korte termijn de Titanic te plunderen lijkt het me leuk en vooral handig om dat certificaat te hebben.

Na uitgezocht te hebben wat de goedkoopste aanbieder was (cliche naam voor deze maatschappij: Dive Down Under) heb ik hier geboekt. Bij de boeking zaten 4 hostel overnachting in, prima deal!
‘s Ochtends om 7:30 werd ik bij het hostel opgehaald waarbij de chauffeur van het busje tevens de duikinstructeur was (kostenbesparing boven alles). De instructeur, Scotty, leek me een beetje een serieuze harrie en vroeg me af hoe de komende dagen ingevuld zouden worden. Nadat we een aantal (in totaal 6) andere toekomstige duikelingen van hun hostel verlost hadden kwam we aan bij het duikcentrum en liepen we het leslokaal in. De eerste ochtend kregen we wat standaard theorie over de gevaren van duiken en het ‘medisch onderzoek’. Het medisch onderzoek was echt een lachertje aangezien ik op dat moment half ziek was en nog geen vlieg van mn arm kon blazen maar wel zonder problemen de longtest passeerde (vergelijkbaar met de alcoholcontrole van oom agent).
Na het wat geouwehoer van Scotty werd het leuker en gingen we naar het zwembad achter het gebouw (even geduld, er komt zo een foto).

In dit zwembad hebben we vervolgens 1,5 dag allerlei oefeningen gedaan. Een aantal oefeningen had ik al eerder gedaan tijdens de introductieduik op de whitsundays maar met dat verhaal kom je helaas niet weg. Sommige zaken zijn echt handig zoals bijvoorbeeld (onderwater) water uit je duikbril krijgen door uit je neus te blazen. Aan het eind van dag 1 kregen we huiswerk op van de meester omdat de volgende dag een examen zou volgen. Daarom mijzelf vroeg in bed geworpen en het theorieboek wat gelezen om vervolgens de test (die werkelijk nergens op sloeg) te halen met 1 van de 50 fout.
De laatse twee dagen waren nog wat leuker aangezien we het duiken in het zwembad verruilde voor de echte koek: het great barrier. We gingen met een gigantisch snelle grote boot richting great barrier reef wat ongeveer een uurtje duurde. Het reef was een schappelijke 29 graden en alle mooie zaken waren niet dieper dan een metertje of 10 waardoor alleen snorkelen al tof was.

Na dezelfde oefeningen wederom in de open zee gedaan te hebben kregen we ons tijdelijk certificaat uitgereikt aangezien de officiele onderweg is richting Hollandica, jeeuh!!! Daarna ben ik (samen met een buddy) gaan duiken zonder instructeur en zijn we een stuk reef gaan verkennen. Tijdens deze duik hebben we ook een reefshark gezien van iets minder dan twee meter. Er was ook een professionele fotograaf onderwater die mij ontelbaar keren op de gevoelige plaat heeft vastgelegt met o.a. Nemo op de voorgrond. Nadat hij deze voor me op CD had gefikt ben ik die vervolgens vergeten in een internet cafe in Cairns (!*$$##@!!) , het eerste wat ik kwijtraak sinds ik hier ben (opzich niet slecht gezien de chaos der reizigersbestaan).
Wel heb ik nog een filmpje online kunnen zetten waarbij ik een gigantisch angstaanjagende haai imitatie doe. Niet voor kinderen, 18+ en het volgende materiaal bevat schokkende beelden:

Click here to view the embedded video.

Nadat iedereen het certificaat behaald had zijn we met zn allen uitgegaan. Superleuke avond en zelfs de duikinstructeur ontpopte tot een rebels jochie die de hele avond heeft staan dansen in een backpacker kroeg. De dag erna kwam het besef dat ik nu misschien wel te lang in Cairns ben geweest (in totaal iets van 12 dagen). Toen ik 45 minuten lopen deed over een stukje van 10 minuten, doordat ik telkens bekende tegenkwam waar je een paar minuten mee praat, was het zeker. Na een advertentie opgehangen te hebben waarin ik mensen een plek in Jackiloo aanbiedt, reageerde er al snel twee mensen: 1 duitser (Simon) en een nederlands meisje (Sandra).
Deze dag kapte ook zonder enige reden de auto weer eens. Bleek dat er een draadje gaar was tussen het contact (waar de sleutel in gaat) en de startmotor. Omdat ik graag uit Cairns weg wilde en geen zin had om het te laten fixen, zelf maar een nieuw draadje aangelegd tussen de startmotor en het contact. Gevolg was dat we de auto moesten starten zoals ze in films als ‘Gone In 60 Seconds’ doen als ze een auto stelen: twee draadjes tegen elkaar met wat vonkjes waarna de auto start. Niet helemaal te zien door de hand van Simon maar hier wat videomateriaal voor de belangstellende.

(even tussendoor: als ik in dit tempo en detail alles blijf uitleggen krijg ik waarschijnlijk m’n eigen koffiemok in dit internet cafe dus vanaf hier gaan we wat sneller)

Na kort overleg besloten we eerst naar Cape Tribulation te gaan wat een paar uurtjes boven Cairns ligt. Cape Tribulation (aka Cape Trib) is een onverstoord regenwoud wat ophoudt aan het strand. Het great barrier reef en regenwoud worden hier door een aantal meters zand/strand van elkaar gescheiden. Regenwoud moet hier zeer letterlijk gelezen worden want de overgang van droog naar extreme terror bui is alsof iemand de verkeerde (licht)schakelaar aanzet (zonder te overdrijven). In dit regenwoud hebben we mooie dingen gezien waaronder een paar grote spinnen (jammer dat ik de reactie van de vrouwelijke lezers niet kan zien vanaf hier)

‘s Avonds dronken we een biertje op een terras en kwamen er twee engelse gasten bij ons aanschuiven. Aan het eind van de avond vroeg 1 van deze gasten of er misschien nog een ‘seat avalaible’ was in Jackiloo aangezien hij ook wel graag naar Darwin wou. Na kort overleg met Sandra en Simon hiermee ingestemd, we waren vanaf nu met zn 4′en.

De volgende dag wilden we Cape Trib verlaten maar kwamen we op de terugweg een file tegen. In eerste instantie dachten we dat het de wachtrij voor de pond was maar al gauw merkten we dat er een rivier (de eerste waarbij er nog veel zouden volgen) overstroomd was. Niemand kon er met de auto doorheen rijden omdat de rivier ongeveer 60cm over de weg heen stond. Pech voor de mensen op Cape Trip aangezien ze nu vastzaten maar natuurlijk een koud kunstje voor de Hold-on Jackiloo!! Na de 4WD mode aangezet te hebben zijn we door de rivier heen gejankt waarbij we menig jaloerse blikken achter ons lieten en zelfs door sommige gefilmpt werden. Zie hier het bewijs:

Click here to view the embedded video.

De nieuwe roadtrip kon beginnen van Cairns naar Darwin en misschien daarna zelfs door naar Broome. Even wat toelichting over deze reis en de reisgenoten:

De eerste stop was in een plaatsje met 20 inwoners dat ‘innot hot springs’ heet. Hier hebben ze 4 zwembadjes die gevuld werden met water wat ze direct uit de grond pompen. De badjes varieren allemaal in temperatuur (20/36/38/45 graden) en vooral bij de laatste (45 graden) voel je je net een theezakje. Daarna vuurtje gemaakt en gegeten.

Even de foto repportage van deze roadtrip aanvullen (met uiteraard weer toelichting als je erop klikt):

Tijdens deze roadtrip zijn we nog verder van beschaving geweest dan ooit tevoren. Na 6 uur rijden kwamen we bij een tankstation waar we enthousiast jackiloo bijvulde tot de eigenaar gillend naar buiten kwam rennen met het verhaal dat we maar voor max 50 dollar mochten tanken omdat hij anders zelf niet genoeg had

Daarna wilden we een weg van 750km off road pakken maar wisten niet of het veilig was aangezien alles “flooded” is hier in het noorden van Australie. Hele brugen worden weggeslagen door het water.
Misschien moet ik even toelichten hoe dit zit.. Het noorden van Australie kent eigenlijk twee seizoenen: Hot & Dry en het Hot & Wet seizoen. Hot is het dus altijd en Wet is tijdens de zomermaanden (December tot April) en hierin valt dus een gigantische bak water. Vreemd genoeg hebben wij geen druppel gezien maar het is zo plaatselijk dat het 100 meter verderop snoeihard kan regenen.
Daarom de politie gebeld in een vaag dorpje in de buurt van de ‘off road’ weg en gevraagd of deze weg begaanbaar is. Hij antwoorde met “Yeah sure, that road is fine”, wij blij! Volgens onze kaart kwamen we ook nog een tankstation tegen. Omdat we niet wisten of dit tankstation open was besloten we de agent nog een keer op te bellen en dit te vragen. Zijn antwoord was:
“No thats been shut for months.. And by the way, I thought you were asking for another road during the first call.. The road your refering to is unsafe and i wouldn’t go there, you will never make it”.. Fijne vent! Als we niet voor een tweede keer gebeld hadden was het minder soepel verlopen

Vlak voor Darwin is 1 van de bekendste National Parks in Australia: ‘Kakadu’. Dit National Park is ongeveer net zo groot als Nederland is en heeft fantastische watervallen en zeer beroemde aboriginal paintings. Uiteraard was de helft van het park gesloten omdat alles overstroomd was. Daarom een scenic flight (je weet wel, in zo’n klein vliegtuigje) gedaan om de grootste watervallen te bekijken die niet per auto toegankelijk waren. Laten we er maar weer eens wat foto’tjes tegenaan smijten:

Ik heb nog veel meer foto’s van dit park met o.a. de prachtige Twinfalls maar ik trek het niet om nog meer te uploaden dus we gaan gewoon verder. Vlakbij Kakadu ligt nog een ander (veel kleiner) National Park: “Litchfield”. Dit park vond ik zelf leuker om te bezoeken en had veel plaatsen waar je kon zwemmen:

Uiteindelijk aangekomen in Darwin waar 200.000 mensen wonen en geen flikker te beleven is. De enige actie is Mitchell Street waar ons hosteltje ook was. Na een kroegentocht gedaan te hebben (stelt niet zoveel voor met 6 kroegen) het mandje opgezocht. Uiteindelijk zijn we hier een paar dagen geweest. Naast een didgeridoo gekocht te hebben heeft Jackiloo een servicebeurtje gehad en hebben we snel afscheid genomen van Darwin en zijn we richting Broome gereden. Overigens is onze engelse (Liam) vanaf Darwin naar Sydney gevlogen omdat hij moest werken. Op weg naar Broome zouden we een aantal interessante dingen tegenkomen waaronder Bungle Bungle National Park. Helaas was dit park gesloten omdat de weg (die normaal alleen 4WD toegankelijk is) gaar was en de beheerders nog weken nodig hadden om het te repareren.

Op naar de volgende attractie: Wolfe Creek crater
Wolfe Creek crater is de overblijfselen na een meteoriet inslag 300.000 jaar geleden. Met 15 kilometer per seconde sloeg een gigantische brok rommel hier in. Het is de op 1 na grootste krater op de wereld en 850 meter breed. Ooit was het gat 120 meter diep maar aangezien er zand in gewaaid is blijft er nu een gat van ongeveer 20 meter diep over. Het was nogal een avontuur om er te komen aangezien je 130km off road moet via een weg type afgekeurd (was ook alleen toegankelijk voor 4WD auto’s). Aangekomen bij de krater was het echt fantastische en indrukwekkend om te zien wat er overgebleven is. Hieronder een panorama van 5 afzonderlijke foto’s:

Naast ons was er ook een Australisch stelletje waar we de hele avond mee hebben gekletst (oja.. en we hebben hun bier opgedronken). Na onze nieuwe vrienden gedag gezegd te hebben zijn we gaan tukken. ‘s Ochtends reed het stelletje eerder weg omdat ze niet zeker wisten of hun auto de rest van de weg kon trotseren en wij ze in dat geval konden helpen met wat Jackiloo power. Nadat we ze een voorsprong van 30 minuten hadden gegeven begonnen wij aan de terugweg om na 20 minuten hun auto naast de kant te zien staan. Wat bleek, een groep aboriginals had pech gekregen met hun auto en daarom onze nieuwe vrienden aangehouden. De aborginals mogen in hun community vaak niet drinken en daarom gaan ze soms naar de stad om bier te halen en vervolgens onder een willekeurige boom keihard te zuipen. Helaas werkte de auto niet toen ze zo zat als een aap verder wilde gaan. Het was op dat moment 8 uur ‘s ochtends en die aboriginals hadden de hele nacht doorgezopen. Omdat de meeste abbo’s niets van techniek snappen hadden ze, zonder succes, de hele bedrading losgehaald (terwijl hoogstwaarschijnlijk de startmotor gaar was).

Na deze groep abboriginals veel succes gewenst te hebben zijn we, onverrichte zaken, doorgereden. De laatste stop voor Broome zou Derby worden. Hier aangekomen stopten we bij een informatiebord op een pleintje waar ontzettend veel aboriginals zaten. Geloof me als ik zeg dat je je dan niet helemaal veilig voelt, die gasten zijn zo onvoorspelbaar als het weer in Nederland. Nadat ik, op mijn hoede, het informatiebord aan het bekijken was kwam er een huilend, bebloed abbo vrouwtje tevoorschijn met de vraag of ik misschien het alarmnummer wil bellen omdat ze geslagen was door haar man. Na verteld te hebben dat ik geen ontvangst had kwam haar man achter haar aanrennen (ik stel een scheiding voor)… tot zover de introductie met Derby, een plaats om te vermijden.

De volgende dag zouden we de eindstreep halen: Broome (14.000 inwoners)!! Aangekomen direct doorgegaan naar het hostel wat de leukste tot nu toe is. Het heeft het meeste weg van een bungelow dorpje met groot zwembad, overal hangmatten, bar en een goede sfeer. Broome heeft fantastische bounty stranden en superheldere zee (dit is de Indian Ocean).

‘s Avonds konden we gelijk door naar een verschijnsel dat “Staircase to the moon” heet. Oftewel: de moonrise boven de zee wat mooie reflecties op het water geeft.

Simon is inmiddels ook terug gevlogen naar Sydney omdat hij binnenkort terug moet naar Duitsland. Inmiddels hebben we een nieuwe slachtoffer gevonden om verder te reizen, een engels vrouwtje Rochelle. De auto is nu dus gevuld met twee vrouwen en er worden nu al kookrecepten uitgewisseld, ow mijn god dit wordt zwaar.
Anyway’z, het volgende plan is naar Perth te reizen (Jip en Janneke taal: linksonderin Australie) waar we een dag of 12 voor uittrekken. De westkust van Australie schijnt het mooiste te zijn maar ook het minst bevolkt. Als Jackiloo doortuft ben ik er dus over ~12 dagen en de kans op telefoonontvangst is minimaal.

Wistjedatjes:
- Een seecucumber (dat ding wat eruit ziet als een volkoren heel brood) door zijn anus ademhaalt?
- Waar ik nu zit het verschil tussen eb en vloed 11 meter is? ‘s Ochtends is het strand 10 meter breed en ‘s middags is het rustig een minuutje lopen voor je de zee inloopt.
- Tijdens de laatste roadtrip van 14 dagen ik in totaal 12 dagen geen telefoon ontvangst heb gehad? Mocht je een sms’je sturen (wat ik natuurlijk superleuk vind ) kan het even duren voor er een reactie komt.
- Ik nu in elke staat in AU geweest ben? (p.s. niet helemaal waar: er is nog een klein eilandje Tasmanie ten zuiden van het vasteland wat ook een staat is en ik niet geweest ben)
- Waar ik nu zit +6 uur tijdsverschil is met NL? Dit in tegenstelling tot Sydney met +10 uur. Geeft weer even aan hoe groot dit land is.

Reacties op reacties:
Timmertje (die in zn slaap pratende gast): Waarschijnlijk ben je al weer helemaal gewend aan het harde leven als arbeider, jammer dat jullie (niet alleen jullie trouwens, iedereen!) dit moet missen. Wanneer vier je je verjaardag want misschien kan ik er bij zijn? Kon welleens lastig worden maar laat me even weten! p.s. jammer maar er zijn er zat
Ferdinand en Wil Timmer: Mooi te horen, vond het leuk om de tourbegeleider te zijn voor drie weken. Ferdinand: Nu het duikcertificaat binnen is maar eens een keer gaan duiken? Of is er in Nederland alleen maar autowrakken en zeewier te zien Welliswaar heb ik beperkte duikervaring maar kan je de great barrier reef aanraden
Holster: Heb het nog altijd goed naar mn zin en geniet elke minuut. Vind het leuk dat je nog altijd meeleest en reageert
Helen: Moet zeggen dat ik dat gevoel helemaal vergeten was! De enige momenten dat ik nu achter een pc zit is om deze blogs te schrijven en te kijken of er reacties zijn Ga nu idd de westkust af wat weer veel belovend is (o.a. zwemmen met dolfijnen staat op het menu). Succes met afstuderen en doe de plant de groetjes!
Jero: Was ook even hard nadenken hoe en wat we gedaan hebben maar met foto’s kom je een heel eind. Al weer aan de solidworks ondertussen ?
Olaf: Files, de laatste was met jullie in Sydney (wat ook niet zoveel voorstelde). Tof dat je me vannacht om 4:00 nog even belde maar ik begreep er niks van aangezien ik ergens ver in dromenland zat. Probeer het later nog een keer Ciao!
Stephanie: Arjan is altijd het middelpunt als er de mogelijkheid is om botten te breken, maar dat is geen nieuws. Beterschap of ben je inmiddels genezen? Was het optreden van Emile en Andrew ook zinloos of alleen de titel van het nummer?
Hark: Hoe was het feest bij Kalle? Leuk om te zien dat jullie contact houden en zelfs samen naar de IBB gaan Kreeg wel wat sms’jes tijdens het feest van Groteneus en jou dus geloof dat het wel geslaagd was maar doe toch nog maar even een samenvatting Er is trouwens inderdaad een bordje waarop staat dat je niet staand mag roken, heb er een foto van gemaakt die ik nu even niet kan vinden, hou je tegoed.
Deze in ons hostel is trouwens ook wel grappig:

Als ik weer terugdenk aan die kreeft, dat was echt bizar Ben blij dat ie tjuB is
Bindra: Sprak laatst met een zwitsers meisje over de streetparade en dat schijnt helemaal te gek (maar wel duur) te zijn. Het email adres van dat meisje was ‘toevallig’ ook streetparade@hotmail.com Accomodatie is dus geregeld maar daar heb je niets aan als je niet kan
Monk: Laat me ff zsm weten wanneer wat en hoe. Zuidereiland lijkt me het beste gezien de korte tijd. We houden contact. Ciao
Kalle: Denk ergens eind juni, kom ik nog op terug. Feestje gaan we zeker doen. Misschien dat de awakefest een optie is. Succes met afstuderen, weet wat het is Zie het helemaal voor me dat je stopt met lezen bij de zin over koffie om het vervolgens te gaan zetten Goeie zaak.
Emile: Heb het speciaal voor jou korter gehouden deze keer. Als ik alles moest tikken wat ik meegemaakt heb zou waarschijnlijk (vooral jouw) internet explorer het niet trekken. Gelukkig zijn de boy’s weer terug due de tap kan weer openen. Enjoy!
Bart: Hahaha, fantastische teksten! Behoud van regenwoud is nergens voor nodig, daar is het weer toch alleen maar bagger Moet zeggen dat ik niet echt uitkijk naar de dag dat ik weer terug naar nl moet, maar een bezoekje aan de oude vertrouwde fijnjekade maakt denk ik weer veel goed. Beter ben je daar dan
Esther: Hou me op de hoogte van feestjes. Ga hier in de steden regelmatig uit maar dat is toch anders dan NL. Hou vol en dat komt vast wel goed met een naderende zomer!
Chris: Heb nog altijd je wallet en heb besloten hem niet op de post te doen maar gewoon te komen brengen. Denk over een week of 3 in Albany te zijn, zie je dan
Bruce: Heb hier een boek met alleen maar aussie slang, erg leuk. Zal er een paar uitzoeken en op de blog zetten volgende keer. Geniet lekker daar in Italie en doe het kevertje de groeten van me.
Look-E: Doe mn best, zie dat je ook wel actief bent op youtube, goeie zaak. Leeft die v@ nog eigenlijk? C u!
Elza: Dat broetje van jou spoort idd niet, dat maakt hem juist zo tof. Genieten moet lukken, doe jij dat ook maar have fun!

Aangezien Jeroen (Jero), Arjan (Timmer) en Olaf (Taxi) nu in +61 (Australie) zijn aangekomen is het even backpacker mode: off en vakantie mode = on. De dagelijkse wedstrijd om zo min mogelijk uit geven moet even op pauze. De (hierboven afgebeelde) foto met het 200 km/uur vallen en kunnen navertellen was ook niet bepaald gratis, daar straks meer over!

Laatst heb ik tijdens een feestje nog een betoog gehouden over het feit dat je door de zon in Australie niet zo heel bruin wordt, later toen ik op maandag 19 Februari drie witte geradbraakte lijken van Sydney Airport mocht ophalen wist ik dat het totale onzin was wat ik eerder verteld had. De boy’s zijn aangekomen en dit luidt een periode (3 weken) van lol en vertier in, *juich*! Het plan is om in drie weken de oostkust van Australie te verkennen (3000km). De keuze voor de oostkust ligt voor de hand aangezien hier naast mooie natuur ook wat feestoorden te vinden zijn. Een prachtige combinatie voor adrenaline-junkies (Timmer) en natuurlijkliefhebbers. Overigens ben ik zelf ook niet zo’n bommenknuffelaar maar als je hier begint met serieus rondreizen krijg je wel veel respect voor de natuur en begin je zowaar van een uitzicht te genieten (jezus wat klinkt dat ouwelullerig). Zet nog maar even snel een extra kan koffie want hier volgt het reisverslag van de afgelopen drie weken:

Maandag 19 februari:
Aangezien de jongens bij aankomst een goeie jetlag zullen hebben heb ik al in Januari een 4 persoonskamer voor een aantal dagen gereserveerd in een gezellig hostel in het centrum van Sydney. Hier kunnen ze mooi herstellen en ondertussen een introductie Sydney krijgen. Nadat ik bij mijn nichtje in Sydney de auto opnieuw ingericht had ben ik naar dit hostel gereden om mij alvast in te checken. Na wat boodschappen gedaan te hebben was het tijd om de jongens van het vliegveld op te halen. Daar aangekomen even een bakkie pleur drinken in afwachting op de vakantiegangers. Rond 21:00 was oogcontact mogelijk en niet veel later waren we herenigd Na de, inmense hoeveelheid, bagage in de Hold-On Jackaroo ge’lego’ed te hebben zijn we doorgereden naar het Hostel. Daar kwam langzaam het besef van de jongens dat ze daadwerkelijk in Australie waren. Vervolgens hebben we de bagage in de kamer gegooid om daarna een biertje te gaan drinken in Hotel Willams, nog altijd mijn stamkroeg. Aangezien de Willams om onverklaarbare redenen vroeg dicht ging zijn we, een steenworp verder, naar een ander kroegje gegaan.

Na een aantal biertjes zijn we richting hostel gegaan zodat de eerste sporen van jetlag weggeslapen konden worden.

Dinsdag 20 Februari:
Eigenlijk kan ik beter maandagnacht zeggen, we werden namelijk allen wakker rond 5:30 in de ochtend. Is er ooit onderzoek gedaan naar de besmettelijkheid van een jetlag? Ik ging er namelijk helemaal in mee en terwijl de eerste vogeltjes begonnen met fluiten besloten we uit bed te gaan en wat Sydney te snuiven. Mijn idee was om de, bijna verplichte, foto’s van de Harbour Bridge en Opera House te nemen. Hiervoor heb ik een supermooi uitzicht punt waar het vrijwel altijd rustig is. Mooie theorie die niet opgaat als de Queen Mary 2 (het op 1 na grootste schip ooit) precies die ochtend aankomt in de haven van Sydney. Daardoor was het even filerijden tot het uitzichtpunt maar konden we gelijk even naar het inmens grote schip kijken.

Nadat we dit gezien hadden zijn we doorgelopen naar de Botanic Gardens van Sydney. Het is moeilijk uit te leggen hoe mooi deze gardens zijn en hoe onwaarschijnlijk het lijkt dat dit midden in de stad is. Een paar foto’s:

Hierna zijn we doorgelopen naar het Opera House om deze van dichtbij te zien. Naast het Opera House is Circular Bay waar alle ferry’s van Sydney vertrekken, altijd leuk om even te laten zien. Na deze stevige wandeling was het tijd voor een brekky en zijn we retour hostel gegaan om een broodje ei te eten. Door onze vroege ontwaking was de dag nog altijd jong en besloten we richting het strand te gaan. Bondi beach wordt door de lokale bevolking als het mooiste strand gezien en is zeer bekend in Australie, reden te meer om daar het badlaken uit te gooien. Toen het zonnen ons iets te heet werd hebben we nog even staan kijken bij het skateparkje dat bij Bondi Beach vlak voor het strand aangelegd is:

Daarna zijn we richting hostel gereden om wat te lunchen en zijn we doorgelopen naar de Car Market. Dit is dezelfde market waar ik mijn auto gekocht heb en aangezien alle drie de nieuwe gasten autofiel zijn, was het leuk om alle tweedehands schepen te zien en de reisverhalen op de muren te lezen.
Auke (zie blog “Merry Two Thousand + Seven“) had ons uitgenodigd voor het avonddiner bij een collega van hem. Hier waren nog veel meer nationaliteiten aanwezig en waar het leuk was om kennis mee te maken voor we gingen schransen. Na het eten waren we toch wel vrij moe (Timmer lag al op de bank te slapen) van de lange dag en gingen we wederom richting hostel om het nest op te zoeken.

Woensdag 21 Februari:
Wat nog altijd leuk is om te doen: boomerangen! Na een aantal goedkope boomerangs gekocht te hebben zijn we naar een groot grasveld in het centrum gegaan om die dingen weg te smijten. We hebben snoeihard gelachen toen Timmer zijn boomerang gooide die met ~60 km/u op de vinger van Olaf kwam, waarbij niet onvermeld moet blijven dat Olaf onder een afdakje zat. Omdat de wind in het park te hard was konden we niet echt goed gooien en besloten we richting het Hyde Park te lopen om daar een beetje uit te rusten van de inspanning Op onze weg kwamen we skytower van Sydney tegen en aangezien er geen rij was zijn we hier ingegaan. In de skytower heb je uitzicht over Sydney en kan je in ieder geval zeggen dat je ‘heel Sydney gezien hebt’. Uiteraard waren we allemaal studenten die bij Ohra studeerde! Na hier uitgespeeld te zijn, liepen we door naar de foodcourt. De foodcourt is een arena vol met winkeltjes waar je eten en drinken kan kopen, er is voor ieder wat wils en je eet het gezamelijk in het midden op. Met een volle buik zijn we een biertje gaan drinken bij een cafe’tje die bijna onder de harbour bridge zit. Daarna zijn we doorgelopen naar een ander cafe’tje met een mooi uitzicht op het Opera House maar helaas werd het zicht geblokkeerd door een ander reusachtig schip.

Na gegeten te hebben bij een (laksa) restaurantje kregen we op straat gratis toegangskaartjes voor een nieuw discotheekje. Aangezien er in ons hostel ook een groep naar hetzelfde disco’tje gingen zijn we met deze club meegegaan. Klein tentje, leuk opgezet en vooral ik vond de muziek fantastisch.

Donderdag 22 Februari:
Vandaag gaan we Sydney verlaten om richting het noorden te rijden langs de oostkust. De eerste halte zou Seal Rocks worden. Hier was ik al eerder geweest en is vooral tof omdat het zo afgelegen is. Omdat scheuren op het strand altijd leuk is zijn we het strand opgereden om een rondje te planken. De terugweg was alleen wat lastiger en uiteindelijk hebben we de banden leeg moeten laten lopen om het strand te kunnen verlaten. Naast onze slaapplaats hadden we een strand, van zo ver als je zicht gaat, voor onszelf met een mooie zee. Hoe afgelegen je ook bent in Australie, public BBQ’s zijn er altijd te vinden. Ik begreep van de heren dat het begrip public BBQ niet helemaal duidelijk was na het lezen van de blog. Nog even een toelichting: Public BBQ is een BBQ die (meestal) op gas werkt en door iedereen gebruikt kan worden. Je hoeft er geen centen in te gooien, gewoon een knop inrammen en dan werkt ie voor ~15 minuten. Tijdens het BBQ zagen we nog een stel dingo’s die waarschijnlijk op ons BBQ-vlees afkwamen. Heel goed, de eerste wilden dieren zijn gespot.

Na het eten hebben we kunnen genieten van de sterrenhemel en wat biertjes. De heren Jeroen en Timmer sliepen in tent nummer 1 en Taxi en ik in een tweede tent. Timmer staat bekend om de verhalen die hij altijd hardop in zijn slaap weet te vertellen. Deze nacht was het niet anders…. dachten wij! Midden in de nacht werd ik wakker van Timmer die zei: “Er is iets aan mijn elleboog aan het knabbelen”. Ik dacht “het is weer zover, eens kijken wat ie dit keer allemaal zegt”. Timmer herhaalde zijn bevinding over de elleboog en Jeroen (die naast hem lag) riep dat Timmer niet in zijn slaap moest praten en gewoon stil moest doortukken. Even later zei Timmer “Jeroen, ik meen het… er zit iets in de tent”.
Een seconde of 10 later hoorde ik een klein meisje gillen wat Jeroen bleek te zijn. Wat was nou het geval? Jeroen had de tent niet goed dichtgedaan en er was een possum of rat in de tent gekropen. Totale paniek brak uit in tent nummero uno en uiteraard kwamen Taxi en ik niet meer bij van het lachen. Nadat de inwoners van tent 1 wat heen er weer gerend hadden in de (tweepersoons) tent wist Timmer het beest te vangen door er een shirt overheen te gooien en hem naar buiten te flikkeren. Denk dat ik in jaren niet zo hard gelachen heb als die nacht

Vrijdag 23 Februari:
‘s ochtends kregen we het tweede soort wilde beesten te zien: guana’s. Voor mij waren die beesten niet nieuw maar ze blijven mooi om te zien.

Onderweg naar de volgende bestemming hebben we de gearbox olie van de auto laten vervangen omdat de Jackaroo nog altijd een beetje lekt en het vrijwel zeker is dat dit uit de gearbox komt. Uiteindelijk viel het wel mee wat eruit gelopen was en konden we met een gerust hart verder planken. De volgende halte is Coffs Harbour, misschien u nog bekend van het zwemmen met wilde dolfijnen? Timmer is hier nog even gaan (proberen) surfen maar het werd al snel donker waardoor hij de poging snel staakte. Uiteindelijk onze tentjes opgezet op een grasveld waar dat alleen overdag toegestaan was (maar bij gebrek aan controlerende ambtenaren een goeie optie). ‘s Avonds werden we vergezeld door twee gasten uit Canada, 1 gast ging helemaal op in het surfen en bezocht gemiddeld 3 stranden per dag, de andere kerel ergerde zich alleen maar aan kerel 1, een leuk stel! Na een goeie noodle maaltijd naar binnen geschoven te hebben ging het licht uit en was alleen Timmer nog maar aan het praten.

Zaterdag 24 Februari:
We besloten om in 1 streep door te gassen naar Byron Bay wat nog een best stuk rijden was. Hop, spullen inladen en vol gas door! Daar aangekomen was het nog even lastig om een overnachting te regelen. De kampeerplaats waar het echt leuk is (Factory Lodge Campsite) was helemaal vol en via via konden we in de TV room van een hostel slapen. De volgende dag konden we een kamer met 4 bedden krijgen. De jongens keken al een tijdje uit naar de ‘hanging rocks’ (zie het filmpje in blog Dolfijn uitzicht & Fraser’s) waar je met een touw in een klein meertje kan springen. In de auto had Timmer het er nog over dat ie wel een backflip zou maken maar toen hij het touw zag kwam hij hierop terug, het is echt hoog.
Om het ijs te breken sprong ik opnieuw met het touw het water in, om vervolgens scheef op het water terecht te komen waardoor ik nu (4 weken later) het nog altijd voel in mijn rechterarm. Uiteraard deed ik alsof er niets aan de hand was om in ieder geval Olaf en Jeroen te stimuleren ook te gaan. Timmer was als volgende aan de beurt en sprong goed maar lande precies op zijn stuitje (wat hij tot op de dag van vandaag ook nog altijd voelt). Timmer had dezelfde tactiek als ik bedacht en zei niets over deze nieuwe gevoelens tegen Olaf en Jeroen. Uiteindelijk is Timmer nog een keer gegaan om zijn sprong goed op de camera te krijgen. Deze laatste sprong had hij misschien niet moeten doen want dit was het resultaat, let vooral op de orginele landing:

Click here to view the embedded video.

Na deze landing was het voor Timmer moeilijk mooi weer spelen en de heren Olaf en Jeroen vonden het als toeschouwer wel meer dan prima. Hierna zijn we doorgereden naar Nimbin om een koffietje te drinken en vervolgens terug naar het hostel te gaan. Na even uitgerust te hebben in het hostel was het tijd voor de avond. We gingen eerst naar een tent die waar het ontzettend druk maar gezellig was. Er was een lifeband die het goed deed en hier hebben we ons eerste biertje meester gemaakt. Daarna wilden we naar de Cheeky Monkey’s gaan maar bleek de rij te lang voor woorden. Omdat deze tent precies tegenover ons hostel was leek het ons leuk om de rij te bekijken in plaats van er in te staan. Hop, stoeltjes uit de auto en met een biertje de rij gaan bekijken (werd ons door de eigenaar van de Cheeky’s niet in dank afgenomen). Er liepen vele mensen langs waarbij het altijd leuk is met ze te babbelen en zo kwamen we in contact met een dame die Lima heet en de volgende dag ook mee zou gaan naar het strand.

Zondag 25 februari:
Na een moeizame start gingen we naar naar een strand waar er goeie golven waren. Uiteindelijk lang op dit mooie strand geweest en ‘s middags de public BBQ gebruikt om worstjes op brood te maken. Ook hebben we zeker een uur gezocht naar Jeroen die in slaap gevallen bleek te zijn onder een boom ergens, totaal niet gezien.

Na deze dag strand zijn we naar het hostel gegaan en ‘s avonds opnieuw naar de tent waar we eerder geweest waren met de live band. Cheeky Monkey’s was deze avond niet mogelijk omdat de tent op zondag dicht was.

Maandag 26 februari:
Moeders, ga even zitten en hou iets stevigs vast. Deze dag zou ons leven veranderen.. we zijn namelijk gaan skydiven!!! Kan me zo voorstellen dat de gemiddelde moeder dit begrip uitgelegd moet krijgen, daarom even in jip en janneke taal: op 4.2 km hoogte uit een vliegtuig vallen en na een vrije val van een minuut gered worden door een be. Wij al zenuwachtig naar ‘Skydive Byron Bay’ gegaan om daar (behalve Olaf, die durfde niet ) het pakket inclusief film en foto’s te bestellen. Ik die instructeur op mn rug genomen en het vliegtuig in. Na wat korte instructies steeg het vliegtuig op en kwam langzaam het besef binnen druppelen: waar ben ik in godsnaam aan begonnen en waarom doen mensen dit voor hun lol??!?!??! Uiteraard was het te laat om terug te krabbelen en na een behoorlijke klim was het tijd, rolluik open en voor je het goed en wel doorhad zat je maag ergens in je keel en viel je met 200km/uur door de lucht. Zie hier het resultaat van de cameraman die tegelijk meesprong (geloof dat mijn enthousiasme achteraf zeer lachwekkend is ):

Click here to view the embedded video.

De video van Timmer staat ook online: *klik*
Door gebrek aan tijd hebben we helaas die van Jeroen niet kunnen uploaden maar het idee is duidelijk
Op het moment dat je parachute uitgaat begint die kerel rondjes te draaien (dat is waarschijnlijk voor hem het leukste) waar ik me nou niet echt veel beter van ging voelen, gelukkig waren we zo op de grond. Na een perfecte staande landing was het tijd voor een cola’tje en rustig bijkomen van deze bizarre ervaring. Timmer lande op zijn stuitje wat natuurlijk zeer grappig was na het ‘hanging rocks’ incidentje
Nog wat leuke foto’s van het geheel:

‘s Avonds hebben we meegedaan met een gezamenlijke Hostel BBQ en daarna zijn we samen met Lima naar ‘The balcony’ gegaan voor een drankje. Hierna door naar de Cheeky Monkey’s aangezien er nu geen rij was en daar een avond lol gehad.

Dinsdag 27 februari:
Byron Bay is een fantastische plaats maar met dit tempo halen we Cairns in drie weken nooit. ‘s Ochtends hebben we daarom besloten om dit een reisdag te laten zijn en daarom vooral kilometers maken. Toen we net een uurtje Byron Bay uitwaren zagen we een groot waterpark langs de weg staan…. je voelt het al aankomen: 15 minuten later gingen we van de eerste glijbaan af Na alle glijbanen gehad te hebben, met een vertraging van 2 uur, opnieuw de auto en kijken hoever we dit keer kwamen. De rest van de dag werden we gelukkig niet afgeleid en konden we doorknallen tot Tiaro. In het begin van mijn reis heb ik een boek aangeschaft waar duizenden gratis kampeerplaatsen in vermeld staan (wat ik ‘de bijbel’ noem) en wederom hadden we een mooie spot om te overnachten. Ondanks dat het broeierig heet was, besloten we een kampvuurtje te maken omdat dat nu eenmaal leuk is. Jeroen en ik gingen wat brandhout en takjes zoeken. Na wat kleine takjes opgeraapt te hebben vond ik nog een klein slangetje die we natuurlijk op de gevoelige plaat gezet hebben:

Hier hebben we heerlijk gezeten en een biertje gedronken om vervolgens ons nest in te kruipen. Het zou een warme nacht worden aangezien we nu echt in een tropisch klimaat bovonden waar de luchtvochtigheid een stuk hoger is dan we gewend waren.

Woensdag 28 februari:
Vandaag zijn we doorgereden naar Fraser Island. Ik ben hier al eeder geweest maar vind het een fantastische plek en moeten de jongens gezien hebben. Na wat eten en drinken ingeslagen te hebben zijn we richting ferry gereden. Daar hebben we de banden een stuk leger laten lopen aangezien Fraser Island alleen maar mulle zandwegen heeft. Uiteraard zijn we langs de mooiste stukken gegaan:
- Indian Head, een hoog stuk waar je soms ook dolfijnen kan zien. Als je zou vallen maak je een lelijke smak van ongeveer 60 meter. In Nederland zouden er waarschijnlijk overal hekjes staan, hier doen ze daar gelukkig niet aan.
- Maheno, al eerder behandeld in eerdere blog, een schip die door een cycloon op Fraser Island is neergezet.
- Eli Creek, een mooi beekje met superhelder water.
- Lake Birabeen, een meer met wit zand en helder water. Super om even in te zwemmen.

Hier de beste foto’s van Fraser Island 2007

‘s Avonds hebben we overnacht op een mooi plekje. Er waren dit keer wel VEEL march flies (aka bommenwerpers) die superirritant zijn! Toen het donker werd gingen ze gelukkig weg en konden we rustig genieten van een biertje.

Donderdag 1 maart:
Door de zon werden we om 6:40 gewekt en na nog wat op Fraser rondgereden te hebben zijn doorgereden naar Lake Mc Kenzy wat als mooiste te boek staat. ‘s Middags zijn we terug gegaan met de ferry. Toen we weer op het vast land waren hebben we koers richting Rockhampton gezet. Er is in Rockhampton weinig te doen maar we beschouwden het als tussenstop. Vlak voordat we bij het hostel waren deed de auto een beetje raar, hij stuurde moeizaam. Bij het hostel aangekomen hadden we een kamer met airco, heeeeeerlijk!!! Na een biertje zijn we gaan tukken aangezien we al heel wat uurtjes op waren en dat lange rijden best slopend is.

Vrijdag 3 maart:
Voor we verder zouden gaan hebben we nog even gekeken wat het probleem kon zijn met de auto i.v.m. het moeizaam sturen. Gelukkig zijn de heren zeer handig met auto’s want binnen een minuut kwam de conclusie dat de homokineet aan beide kanten volledig kapot was. Nog nooit eerder had ik van een homokineet gehoord, klonk meer als een scheldwoord dan een onderdeel van een auto. Maargoed, dit was geen goed nieuws omdat het een dure reparatie zou zijn en daarnaast veel tijd in beslag zou nemen. Bij de receptie wisten ze ons te vertellen dat er wel veel garages in de straat zaten maar ze het altijd druk hebben. Na wat research gedaan te hebben kwamen we achter het engelse woord voor een homokineet: CV Joint. Gelukkig heb je altijd wat geluk bij ongeluk als je met een Wigleven reist dus raad eens wat er bij ons nou precies om de hoek zat? Een CV Joints specialist, hoe kan het ook anders
De knakker die ons te woord stond zei dat we maandag de eerste zouden zijn maar na een zielig verhaal over het missen van een vliegtuig in Cairns kon het diezelfde dag nog gefixed worden.

Aangezien de reparatie aan het eind van de dag zou plaatsvinden moesten we noodgedwongen opnieuw een nachtje slapen in Rockshampton. Een hulpknaapje van het hostel wist te vertellen dat er ‘s avonds ergens een rodeo zou plaatsvinden en hij ons wel kon brengen. Dat aanbod hebben we niet afgeslagen en we kwamen bij een restaurantje waar je waaghalzen op wilde stieren kon bekijken. Het was leuk om te zien maar de organisatie was echt amateuristisch, er is een stier ontsnapt aan de achterkant en later moest een vrouwtje van de bediening komen aanrennen om hard te gillen dat het hek naar de toeschouwers nog open stond Daarna zijn we doorgelopen naar een superfout cafe waar er karaoke was. Hier hadden ze de vage regel dat je niet staand mocht roken omdat ze daar geen vergunning voor hadden??? Dus Timmer en Jeroen kregen een waarschuwing toen ze buiten staand aan het roken waren… zo iets belachelijks heb ik nog nooit van gehoord. Na deze te slechte tent hebben we een taxi naar het hostel gepakt en daar een film gekeken.

Zaterdag 4 maart:
Aangezien de Hold-On Jackaroo weer in top conditie is kunnen we weer doorgassen. Op het menu voor vandaag staat het bezoeken van een crocfarm. Dit was echt ontzettend gaaf om te zien hoe groot die beesten kunnen worden. Na het betalen voor onze guided tour (met Ohra studentenkorting uiteraard) kregen we veel info over die beesten. Het meeste bizarre is dat je zo’n beest zich in water van 15 cm diep kan verplaatsen zonder dat je het kan zien. Het ene moment gaat zo’n beest onder water en 10 seconde later springt ie 5 meter ergens anders eruit, hoe doen ze dat in godsnaam???

Daarna zijn we doorgereden naar Maryborough waar we gingen overnachten om de volgende dag een zeilcruise te maken rond de whitsunday’s (komen we zo op terug). Het was hier inmens heet en vochtig, precies het klimaat waar muggen van houden. Na ons ingesmeerd te hebben met anti-muggenzalf hebben de jongens hun eerste kangaroo’s gezien, gelukkig dan hebben we die ook weer gezien Na een hete en vooral korte nacht komen we bij de volgende dag:

Zondag 5 maart t/m dinsdag 7 maart:
Whitsundays, hier keek ik al tijden naar uit omdat iedereen die ik er over spreek laaiend enthousiast is. Whitsundays is een groep van 29 eilanden omgeven door prachtige stranden en zee. The great barrier reef (wat volgens de CNN op nummer 2 staat in de ‘must-see-in-your-life’) loopt langs de whitsunday eilanden waardoor het een goeie plek is om te duiken en snorkelen. De dag van tevoren hebben we telefonisch een plaatsje gereserveerd op een zeilboot die ‘Metador’ heet (en al snel door ons gedoopt werd tot ‘Methadone’. Deze boot werd 15 jaar geleden gebruikt om te racen. In totaal zaten we met iets van 16 gasten en 3 crewmembers op deze boot. We moesten ‘s ochtends behoorlijk vroeg opstaan om (zowel letterlijk als figuurlijk) de boot niet te missen. De reis zou drie dagen en twee nachten met zich meebrengen.

Nadat alle hens aan dek waren maakten we kennis met het opperhoofd: de kapitein en zijn hulpknaapje: the deckhand. De kapitein kwam over als een leuke, half gestoorde gast met 32 jaar zeilervaring. Na wat regels en planning aangehoord te hebben ging de motor uit en zeilden we een aantal uurtjes om het anker uit te gooien op een plek waar je kon snorkelen. Twee meter vanaf het strand begon het rif en je weet werkelijk niet wat je ziet, ongelofelijk.. een wereld apart met planten die op golfballen van een meter doorsnee lijken, tientallen vissen die in ‘finding nemo’ thuishoren en rustig met je meezwemmen… dit is iets wat je niet goed kan omschrijven en je ECHT zelf meegemaakt moet hebben…
Bij de zeiltocht zat ook een gratis introductieduik met perslucht. Dit hield in dat je met 3 andere en een professionele(re) duiker wat uitleg krijgt en daarna echt gaat duiken. De instructie van 10 minuten sloeg werkelijk nergens op en daarna gingen we gelijk onder water, een beland in een andere wereld die supermooi is…

De volgende dag kreeg je de gelegenheid om opnieuw te duiken en dit keer zonder instructies. Voor 50 dollar (30 euro) mocht je zolang onder water blijven als je lucht had (als je rustig ademende was dat ongeveer 45 minuten) en heb de meest bizarre vissen gezien. De kleine mooie visjes zwemmen lekker met je mee en knabbelen soms wat aan je duikbril
Na een tijdje opende de instructeur een fles die hij van tevoren gevuld had met muesli, het was alsof je een koffer met geld leegstortte in de V&D op koopzondag… een ware chaos met honderden vissen die om je heen schoten om wat muesli te pakken te krijgen. Het duikopperhoofd pakte ook nog een sea cucumber (die eruit zag als een bewegend volkoren brood) van de bodem waarna we die een beetje konden overgooien en bewonderen. Ook kwamen we een aantal ECHT grote vissen tegen waarbij er 1 paarse stippen en tandjes had en er daardoor wat minder vriendelijk uitzag (die langzaam op me afkwam, tijd om door te zwemmen).

We hebben misschien wel 100 foto’s die allemaal ontzettend mooi zijn. Omdat niemand zin heeft om 100 foto’s te bekijken (en ik geen zin om die allemaal te uploaden) hier een kleine greep uit de selectie:

Afdeling: foto’s vanaf ‘t schip

Afdeling: foto’s vanaf ‘t land

Afdeling: Foto’s vanuit ‘t water

We hebben ook schilpadden gezien van 1 tot 1,5 meter en tijdens het snorkelen zagen Timmer en ik er één op 20 meter afstand, toen we er snel naartoe zwommen was het beestje helaas onvindbaar. De laatste dag toen we op grote snelheid aan het zeilen waren zagen we ook nog een groep dolfijnen, fantastisch! Mocht iemand ooit naar Australie gaan, bezoek de whitsundays, echt paradijs op aarde!

Overigens is het op dit moment stinger season in deze omgeving wat betekent dat er Box Jelly fishes, oftewel serieus levensgevaarlijk kwallen kunnen zijn. Om even een quote’tje van een website te stelen:

You have virtually no chance of surviving the venomous sting, unless treated immediately. The pain is so excruciating and overwhelming that you would most likely go into shock and drown before reaching the shore.

Daarom hadden we stingersuits aan wat eigenlijk gewoon full-length wetsuits zijn. We zijn aardig wat uurtjes in het water geweest en hebben geen enkele kwal gezien omdat ze vrijwel nooit voorkomen boven een rif. Nadat je in het water bent geweest hang je het pak om te drogen op een stuk touw. Op een moment wou de kapitein de zeilen laten zakken (is vast wel een mooi zeilbegrip voor die ik niet weet) en overgaan op de motor. We hebben toen 30 minuten moeten wachten omdat er een stingerseat tussen een katrol was gekomen en daardoor het zeil niet naar beneden kon. De deckhand heeft uiteindelijk met een mes het pak aan gort moeten snijden. Omdat ieder pak een nummer heeft en het nummer gekoppeld is aan een persoon op de boot was het even spannend toen werd uitgezocht van wie het pak was. Wij hadden het nummer niet gezien maar wisten het eigenlijk van tevoren al en ja hoor: Arjan Timmer was de gelukkige winnaar

Nadat terug in de haven aangekomen te zijn, hebben we ingechecked bij een leuk hostel in Airlie beach (wat eigenlijk de gateway naar de whitsundays is. Dit hostel was één van de leukste die we gezien hebben met zwembad en kroeg in de voortuin. ‘s Avonds kwam groep ‘Metador’ hier bijeen om met z’n allen wat te drinken bij de gereserveerde tafel. Een superleuke avond die we hebben afgesloten in een discotheekje verderop in de straat.

Woensdag 8 maart:
Pinocchio is niets vergelijkbaar met de houten kop die wij hebben, uiteraard spant Timmer de kroon. We moeten alleen nog wel wat kilometertjes maken richting Cairns en daarom besluiten we door te rijden richting Townsville. Daar aangekomen ingechecked in een hostel wat vroeger een oud ziekenhuis was. Alles was goed geregeld (vooral de Airco) en ‘s avonds zijn we op onze laatste tenen wat goede sushi (dat is hier niet duur) gaan eten. We sliepen voor het matras aangeraakt te hebben.

Donderdag 9 maart:
We zijn bijna in Cairns en besluiten in 1 streep door te gassen. Na de nodige kilometertjes checken we in bij een YHA (hostel keten die altijd goed is) in Cairns waar we een supergoeie 6 persoonskamer krijgen (met dus twee lege bedden). Het hostel heeft een leuke binnenplaats met zwembad en twee bubbelbaden. ‘s avonds zijn we wat gaan drinken bij de ‘woodshed’ waar zo’n beetje heel backpackend Cairns zijn voer/drinken komt halen. Na een gigantisch schaarse maaltijd spare-ribs zijn we hier uiteindelijk de hele avond gebleven en een hoop lol gehad.

Vrijdag 10 maart:
Deze dag hebben we, op zn haags “zou weinag maugeluk” uitgevoerd. Een beetje internetten en ronddwalen door het kleine stadje Cairns. Na een beetje gezwommen te hebben zijn we uit eten gegaan en kwamen we terecht bij een steak house. Dit keer wilden we geen risico nemen en spare-ribs bij een steakhouse moeten goed zijn. Uiteindelijk was dit nog slechter dan de avond ervoor. Daarna zijn we een drankje gaan doen bij een tentje waar leuke muziek gedraaid werd maar voor de rest weinig mensen te vinden waren. Na deze tent zijn we doorgelopen naar de Woodshed waar we nog twee leuke mensen (Italiaan en Griek) tegekwamen die tegelijk met ons op de Metador zaten.

Zaterdag 11 maart:
De jongens zouden de volgende dag op ‘s ochtends vroeg (wekker op 4:00) terugvliegen naar Sydney om vervolgens door te vliegen naar Hong Kong en daarna Amsterdam. Hierdoor hebben we er een laffe dag van gemaakt en zelfs na het eten (dit keer heerlijk gegeten in een tent die Mad Dog heet) naar bed gegaan. Spullen pakken, licht uit en slapen.

Zondag 12 maart:
De wekker gaat om 04:00 en we gooien de koffers in de Jackaroo. We rijden naar het airport en na een kort afscheid lopen de jongens door de gate en ik terug naar de Jackaroo. Aangekomen in het hostel kom ik in dezelfde kamer waar we 3 dagen lol hebben gehad, met als grote verschil dit keer 5 lege bedden, toch wel even wennen. Na moe in bedje gesprongen te hebben snel nog wat tukken omdat ik van kamer moest verwisselen om 10:00.
‘s middags ben ik van kamer verwisseld en kwam op de kamer bij een Amerikaan (heeft op Bush gestemd, zegt genoeg denk ik) en een Ier. Uiteindelijk waren dit prima prima kerels en heb samen met de Ier wat gegeten en daarna gedronken in een ierse pub die P.J.O Briens heet.

—-

De afgelopen drie weken waren echt ontzettend leuk! Het plan is nu om mijn duikcertificaat te halen (dat is hier echt, relatief, goedkoop) zodat ik wereldwijd mag duiken. Ben absoluut niet van plan om in de toekomst in de koude noordzee zeewier te te gaan opduiken maar zo’n kans moet je eigenlijk niet voorbij laten gaan.

Wistjedat:
- Jeroen vanaf het begin de nickname “Princess” van ons kreeg omdat hij zo uber traag is? Leuke is dat iedereen daar in meeging en op de Metador hij officieel op de lijst stond als “Princess Jeroen”

Reactie op reacties:
Seth: Die 1450 kilometer viel reuze mee en was zelfs leuk om te rijden. Na twee daagjes rijden was ik weer in Sydney wat nu zo’n beetje mn tweede thuis begint te worden. Zit hier nu in een tropisch klimaat wat inhoud dat het altijd warm is met een hoge luchtvochtigheid, zelfs met regen is het benauwd warm.. Zou die airco van OBP wel kunnen gebruiken af en toe
Kalle: Super balen van de love parade die niet doorgaat. Spreek hier wel veel mensen over de streetparade in Zurich wat ook wel tof schijnt te zijn. Aangezien jij toch niets uitvoert kan je vast wel even een nieuwe bestemming uitkiezen “
Essie: Volgens mij breekt het mooie weer nu ook door in NL en heb je die paar graadjes niet nodig. Wil trouwens best wat graadjes inleveren als je ook de luchtvochtigheid op de koop toeneemt
Meiksel: Ben al aardig opzoek naar mensen die de melbourne shuffle kunnen maar nog steeds zonder succes. Er zijn ook video’s op youtube waarin wordt uitgelegd hoe je de shuffle precies uitvoert, weet niet hoeveel vrije tijd jij hebt? Ben je nu aan het reizen of al weer terug? Ben erg benieuwd hoe je gevaren bent!!!
Groteneus: Nog bedankt voor je donald ducks, vond ik echt heel tof! Moet er nog een paar lezen en dus altijd iets om naar uit te kijken Shit van de loveparade, ga jij Kalle eens onder druk zetten om een alternatief te regelen, mijn middelen daartoe zijn beperkt.
Stephanie: De auto betrouwbaar valt nog maar te bezien, ding blijft me teleurstellen maar ondanks dat blijf de Jackaroo mijn mattie Mn haar begint nu wel een beetje onhandelbaar te worden, zonder gel wordt het trouwens wel een mooi afro kapsel wat misschien over 4 maanden wel mode is in NL, wie weet…
Timmer: In je vorige reactie moest je nog gaan en nu zit je alweer thuis. Gelukkig kan je even wat andere aandacht dan alleen SMS’en aan je vriendinnetje geven Bedankt dat je/jullie gekomen zijn, vond het echt tof! Hoop dat je het een leuke blog vindt, zit echt veel tijd in om zo’n ding in elkaar te draaien.
Den Deesch: In ieder geval een probleem minder voor jou, je kan zonder moeite bij de verjaardag van je ma zijn aangezien de parade dus niet doorgaat. Ook voor jou de taak om Kalle onder druk te zetten om een alternatief te vinden, pijnigen is toegestaan!
Ferdinand en Wil: Nou de zoon des huizes is weer veilig onder de vleugels van pap en mam. Geloof dat de red-engeltjes van Arjan zo langzamerhand wel aan het opraken zijn (bij de hanging rocks heeft ie er zeker 1 verspilt) dus hou hem in de gaten Groetjes!
Hark: Haha, moet ook altijd aan iedereen in de supermarkt vertellen wat wij altijd deden met een prei (even extra toelichting om voor fantasierijke mensen rare gedachten te voorkomen: wij sloegen elkaar ermee in het gezicht). Shit van de parade, heb jij al iets anders bedacht?
De Bree: Haha, fantastisch dat je het hebt opgezocht op google earth. Heb het net zelf ook even gedaan en je ziet (behalve het gebouwtje eronder wat een politiebureau is) helemaal niets in de omgeving. Eeneuhm, kunnen we niet een keer gaan wakeboarden ofzo achter de speedboot, dat vind ik nog leuker dan surfen
Cherry, Danielle & Marlous: Nou dames, jullie lovers zijn weer terug en volgens mij zijn jullie allang op de hoogte van wat hier op deze pagina staat Timmer kwam in Australia met zijn telefoon die een simlock had, die heb ik in een internet cafetje eraf gehaald waar Olaf, Jeroen en ik later spijt van hadden aangezien hij dag en nacht aan het sms’en was

Succes met de jongens, het knippen en studeren
Monk: Thanks, spreek je
Bart: Hahaha, ben de aboriginals in nederland ook niet vergeten Was laatst aan het poolen in het Casino toen een (altijd) dronken aboriginal de jackpot won met een spelletje, die mocht vanaf dat moment een abo-rich-anel genoemd worden
Hoorde al van het mooie weer ja, wou graag de winter skippen wat tot nu toe aardig gelukt is maar wacht nog even een paar maandjes met het strandweer dan kom ik weer die kant op Maak je huize fijnjekade regelmatig nog onveilig? Ben echt benieuwd naar de verzameling platen die er inmiddels aanwezig is!
Bindra: Heb het inmiddels van verschillende bronnen gehoord en al zegt de website dat het elders zal plaatsvinden geloof ik daar niet in, ook al is dat het geval blijft het iets wat in Berlijn moet plaatsvinden.. Baal er serieus van maar gelukkig zijn er andere feestjes die ook leuk zijn, jij al een idee? Mis het bezoeken van feestjes waar ze de muziek draaien die ik leuk vind wel een beetje maar overdag wordt dat vaak weer gecompenseerd met mooie natuur of leuke actie.

Volgende halte: Uluru (aboriginal taal) of Ayers Rock (engelse benaming). Vertrekpunt Adelaide en een retourtje kost 3500 kilometers. De eerste 500 kilometer is nog in beschaafde wereld maar daarna (vanaf Port Augusta) moeten we door de outback. Outback betekent eigenlijk dat er werkelijk niets is behalve wat boompjes/steen/zand en gelukkig in ons geval nog wel een verharde weg. Tijdens de heenweg (1750km) moeten we 2 afslagen nemen en voor de rest is het alleen maar rechtdoor gas geven, een ongekende ervaring voor iemand die denkt dat de A12 in Nederland lang is. Urenlang rechtdoor rijden is dankzij onze nieuwe cruise control een peulenschil en de reis verliep sneller dan schumacher op het rechte stuk.

Het is zeer knap te noemen maar wij hebben de eerste afslag verkeerd genomen waardoor we half uurtje de verkeerde kant opreden Een deel van de weg wordt ook trouwens gebruikt als noodlandingsbaan voor de (klik voor foto) Flying Docters.

Dag 1: Wat een godsgruwelijke takke hitte!! Buiten is het 43 graden en in de auto koken we, letterlijk, half. Werkelijk alles is heet, de 105 liter water is thee geworden, apparatuur staat op springen, verwarmde vruchtjes als toetje… wat is dit bizar! Dag 1 bestond grotendeels uit klotsende oksels en op het moment dat we gingen slapen was het nog steeds 36 graden en toen we ‘s ochtends wakker werden (voor de zon dat deed) was het 32 graden. De wind (van ~40 graden) kan je vergelijken met een föhn op standje terror. We hebben deze dag met zn drieën 25 liter water gedronken, op het moment dat je de fles neerzet heb je eigenlijk al weer dorst. Van die 25 liter moet minimaal 24 liter in de rugleuning van de stoel verdwenen zijn Na iets van 8 uur gereden te hebben waren we twee uurtjes voor het plaatsje Coobers Pedy en begon het donker te worden. Slapen in de auto was geen optie dus hebben we alleen de binnentent van het tentje opgezet en daar ons matras (wat later een gratis waterbed werd) in gegooid.

Dag 2: Op de eindeloze weg zijn we in totaal drie auto’s met pech tegengekomen. De eerste vervoerde een blanke man en een vrouwelijke aboriginal. Deze mensen hadden zeer veel geluk iets van 35 km voor Coobers Pedy (Naast wat benzinestations eigenlijk het enige dorpje wat je tegenkomt) gestrand te zijn. Wij hebben onze goeie daad voor die dag gedaan door de vrouw een lift te geven naar Coobers Pedy en daar een Towing-service te bellen bij een benzine station. Dat geregeld te hebben zijn we Coobers Pedy gaan verkennen. Aangezien het hier vaak warm is hebben ze veel ondergrondse gebouwen: een ondergrondse boekhandel, kerk, huis etc. Coopers Pedy staat verder bekend om het opaal in de grond en je ziet dan ook kilometers rond deze stad hoopjes grond alsof er een gigantische (reusachtige) mollenplaag aan de gang is. In het dorpje zijn dan ook 30 winkels waar je opaal kan slijpen/kopen/verkopen.

Wij wilden ook wel een stukje opaal vinden en gingen daarvoor naar een mijn die nog steeds actief is en je ook een rondleiding kan krijgen. Wij waren de enige toeristen en de rondleiding werd gegeven door een klein vrouwtje die nogal gestressed overkwam (wat nou niet echt de doorsnee australier is).
Tijdens de rit kregen we veel informatie over hoe je opaal kan vinden en dat de mijn onlangs helemaal ondergelopen was door hevige regenval (precies waar Jim het laatst in een reactie over had). Terwijl we de rondleiding kregen mocht je met al het gereedschap wat aanwezig was in de muren rammen, supertof om te doen! Ik heb even laten zien wat Wigleven Power is door in minimale tijd zoveel mogelijk steen aan gort te hakken, zelfs onze tukker (aka 3/4 boer) was onder de indruk
Na een tijdje kregen we nog even uitleg hoe je nou precies een bom moest maken uit een combinatie van ammoniumnitraat (wat in een zak aanwezig was) en diesel (waarvan wij 40 liter in jerrycans in de auto hadden liggen). Daarna zei de dame ‘nou ik moet ervandoor dus veel plezier, als jullie over twee uur bob zien die de volgende tour doet, doe hem dan de groeten’. Eeeuh.. is het de bedoeling om drie enthousiaste neerlanders met volle bewapening achter te laten in een mijn? Waarschijnlijk niet maar wij vonden het wel prima. Na de dubieuze tourleider gedag gezegd te hebben zijn wij eens even een deel van de mijn te lijf gegaan:

Tijdens deze workout hebben we mooi opaal gevonden maar de kwaliteit is te bagger om het te kunnen slijpen. Hierna vonden het wel welletjes en zijn er weer de auto ingestapt. Na een tijdje gassen kwamen we de tweede auto met ‘pech’ tegen, een groepje aussie’s die zonder benzine stonden. Wij hebben dus wel een voorraadje diesel maar benzine is voor mietjes en daarnaast was er al iemand onderweg om benzine voor deze knakkers te halen dus konden wij doorgassen.

Niet veel later zagen we opnieuw een auto stilstaan dus wij opnieuw vragen of alles oké was. Dit keer was het een groep aboriginals bestaande uit 2 kerels, 2 vrouwen, 4 kinderen (en dat allemaal uit 1 auto) die problemen hadden. Nadat we gestopt waren kon ik deze groep beter bekijken en het was, op z’n zachts gezegd, een raar gezelschap: een vrouw had een snor waar sinterklaas jaloers op zou zijn, een kind had maar 1 oog (die wou later misschien piraat worden) en de mannen misten vrijwel alle tanden. Ze begonnen met dubieus verhaal over kapotte brandstofpomp en later wisten ze niet wat het was, of we ze konden slepen en later moesten we iemand meenemen om hem naar zijn Jeep te brengen. Al met al een wazig verhaal en wij wisten niet of dit zuivere koffie was. Voor hetzelfde geld zou je zo’n dude naar zijn plaggenhut brengen om vervolgens omsingeld te worden door zijn indianen-matties. Wij voorgesteld een towing-service te bellen in het volgende dorpje (wat op dat moment 600 km rijden was) maar er werd niet te enthousiast gereageerd. Na ze een fles water toe gebonjoured te hebben zijn we met een ‘pannetje met melk op vuur’ achtige smoes hem gesmeerd. Bekijk het maar met je vage gebrabbel!

We zijn trouwens genoeg Road Trains tegengekomen die echt mega lang kunnen zijn. Ze zijn soms 50 meter lang en bestaan uit iets van 4 wagens.

Op de weg kwamen we twee “dorpjes” tegen die alleen bestaan uit een benzinestation en soms een roadhouse. Op dag twee waren we redelijk gaar omdat het ‘s nachts zo warm was geweest en daarom besloten we bij Kulgera Roadhouse (chauffeurscafe type: ‘specialiteit van het huis: gehaktbal’) te tukken.
Wat betreft accomodatie was er de keuze uit ‘cabin’,'budget’ of ‘backpacker’. Kostentechnisch kozen wij voor de optie ‘backpacker’ om vervolgens de sleutel te krijgen voor een uitgehold legoblok waar 1 stapelbed in stond met terrasstoelkussens als matras. Lakens en kussens of dekens waren er niet maar gelukkig hadden wij alles in de koets liggen. Het mooie was dat er een airco in het hok aanwezig was. Deze airco had twee standjes: Power Mode, waarbij het geluidsniveau vergelijkbaar is met de explosie op hiroshima in 1945 en waarbij deze airco ons legoblok in no-time in een ijspaleis had veranderd, het tweede standje was Quiet en was alles behalve stil en veranderde ons stulpje ook in een vriescel. We konden dus kiezen tussen een natuurlijk waterbed (zweet) of dampwolkjes bij het uitademen. Wij kozen voor het laatste en de volgende dag kreeg ik bij het verlaten van het legoblok een klap van de man met de, voorverwarmde, hamer… wat een gigantisch verschil in temperatuur.
Snel nog even gratis water inslaan en doorgassen. Geen idee waar Kulgera zijn water vandaan haalt maar het zit zo vol met kalk dat het naar melk smaakt, gadveredamme!

Noemenswaardige nieuwe dieren/beesten die we gezien hebben:
- Wilde koeien (die wilden we nog gaan melken maar ze waren te bang voor ons)
- Schorpioen
- Gecko
- Wilde dromedaris
- Wilde schaapies
- Killer ants
- Een hagedis die met zn hoofd in de lucht, op zn achterpoten rent.
- Wormhagedis
- Wilde paarden

Na dag twee konden we doorrijden naar Uluru. Maar wat is dat Uluru nou precies? Even een sleur en pleur van wikipedia.org:

Uluru, also known as Ayers Rock, is a large sandstone rock formation located in the Northern Territory of central Australia. It is found in the Uluru-Kata Tjuta National Park, 440 km southwest of Alice Springs. Uluru is sacred to the Pitjantjatjara and Yankunytjatjara, the Aboriginal people of the area. It has many springs, waterholes, rock caves and ancient paintings. Uluru is listed as a World Heritage Site for its natural and man-made attributes. It is one of Australia’s best known natural wonders and tourist sites.

Komt erop neer dat het dus gewoon een rots is waar de aboriginals heel erg veel waarde aan hechten.

De derde dag bereikte we deze steen en als je er toch bent moet je de sunset en sunrise meemaken, zelfs wij. Helaas werden wij teveel afgeleid door een zwembad bij een camping waardoor we de sunset nog bijna miste. Na vol gas naar de sunset-spot gereden te zijn (waar je het beste foto’s kan nemen) werd het ons duidelijk dat we niet de enige waren. Hele rijen vol mensen waren de sunset aan het afwachten. Het mooiste was dat na 19 uur rijden er wolken voor de zon waren waardoor alle bezoekers (inclusief wij zelf) teleurgesteld naar een zwarte steen aan het kijken waren. Terug naar de campsite, beetje koken en vroeg het mandje opzoeken aangezien we dan toch maar de sunrise wilden zien. De volgende ochtend ging de wekker en reden we naar de sunrise spot. Daar aangekomen stopten er hele busladingen vol Jappers met klapstoeltjes en camera’s met flits (toch apart dat die aziaten die camera’s maken maar er ondertussen geen flikker van fotograferen snappen). Hier vroegen we ons dan echt af wat we hier eigenlijk deden en besloten we om na de sunrise direct koers terug, richting Adelaide, te zetten (1750km). De sunrise was mooi om te zien maar die klomp steen had totaal geen toegevoegde waarde. Nouja, kan hem in ieder geval wel afstrepen op mn (nog op te stellen) ‘todo’ lijstje van Australie.

Toch wilden we voor we terug gingen nog wel een aandenken meenemen. Wat is er nou mooier dan een stukje van de gehypte berg meenemen? Helaas mag dit niet echt (boete is $5500 of 3300 euro) en daarom moest het sneaky gebeuren. We benoemden Junior als uitvoerend persoon en de 3/4 boer en ik bleven een beetje op de uitkijk. Toen de kust veilig was sprong Junior over een hekje heen om achter een rots wat steentjes te pakken. Toen hij achter deze rots kwam vond hij niet alleen de steentjes maar ook de ingang naar een grot waar allemaal aboriginal muurtekeningen te vinden waren. Misschien weinig spectaculair voor de thuiskijker maar de volgende foto’s zijn in ieder geval wel uniek:

Op de terugweg heb ik de auto nog even stilgezet om een panoramo foto te maken hoe de outback er nou uitziet (of uit kan zien). Onderstaande plaatje bestaat uit 5 afzonderlijke foto’s, klik en huiver want met deze verhoudingen hebben we wel een heel triest auto’tje:

We hebben trouwens wel veel mensen aan het lachen gekregen door onze surfboards op het dak te laten (we hebben simpelweg geen plaats in Adelaide om ze te stallen), iedereen die ons zag begon hard te lachen omdat surfen in de outback knap lastig is zonder water. 99% van de lokale bevolking heeft nog nooit sneeuw gezien.

Wat mij vooral ‘s nachts opviel was de inmense hoeveelheid sterren die je ziet. Normaal heb je altijd omgevingslicht (lantaarnpalen/stadslicht etc.) of wolken (smog/uitlaatgassen) waardoor je niet zoveel ziet. Op een gegeven moment sliepen we ergens waar het dichtsbijzijnde dorp 300km rijden was en je supergoed de sterren kon zien. Je ziet hier andere sterren dan in NL en de melkweg is heel goed zichtbaar. Je ziet werkelijk tienduizenden sterren, niet alleen boven je maar ook links, rechts en voor je aan de horizon.

Wat andere foto’s die het delen waard zijn:

Op de terugweg kwamen we opnieuw langs het ‘plaatsje’ Kulgera (bestaande uit een roadhouse en fuelstation) waar we dit keer een ‘driveby dive’ gedaan hebben. Mocht je tijd over hebben kan je hier klikken voor de uitvoering (geluid wel handig).
Alhoewel we grotendeels de ‘main road’ door de outback genomen hebben wil ik in de toekomst echt, meer voorbereid, door de outback gaan door het verharde pad geheel te verlaten.

En wat zijn nu de plannen?
A.s. maandag (19-2) komen Jeroen, Arjan en Olaf aan op Sydney Airport om hier vakantie te vieren, supertof natuurlijk! Dit betekent dat ik vanaf Adelaide terug naar Sydney ga (1450km, ongeveer hetzelfde als Amsterdam naar Zuid-Frankrijk) om ze op te pikken en wat van Australie te laten zien. De vraag is even welke kant we vanaf daar opgaan maar ik denk dat we een stukje oostkust gaan pakken omdat hier ook nog wat gefeest kan worden (moeten we nog maar even bespreken ) Misschien dat Sydney -> Byron Bay -> Fraser Island -> Whitsundays mogelijk is in drie weken.

Het reizen van Adelaide naar Sydney betekent ook dat ik de heren (Junior en 3/4 boer) gedag moet zeggen. Zelf reizen ze door naar Perth (‘linksonder in Australie’) terwijl ik dus ‘terug’ ga. Alhoewel het gevoelsmatig niet goed is altijd met dezelfde mensen te blijven reizen, vind ik het zeer jammer om afscheid te moeten nemen. De afgelopen 3 maanden hebben Junior en ik de auto gekocht (die ik nu afgekocht heb) en de afgelopen 1,5 maand heeft de 3/4 boer ook meegereist met zijn eigen wagen. Tijdens onze rit zijn er veel mensen bijgekomen en afgegaan maar wij zijn door dezelfde instelling altijd bij elkaar gebleven. Rest mij niets meer te zeggen dan: Heren bedankt en wellicht tot ziens.

Wistjedat:
- We gister 10 minuten hebben moeten nadenken hoe eurobiljetjes er ook alweer uitzien? Ik weet zeker dat als ik weer in hollandica ben alles ga terugrekenen naar australische dollars.
- De 3/4 boer zijn afkomst als tukker zeer veel eer aan doet? Hij kan altijd en overal tukken, helemaal als je aan hem vraagt even een oogje in het zeil te houden.
- Je hier je cel-informatie (optie verscholen in elke nokia telefoon) kan aanzetten waardoor je altijd de naam van de plaats waar je op dat moment bent in het display van je telefoon hebt.

Reacties op Reacties:
Bindra: Op een of andere manier zijn er superveel duitsers in Australie en mn standaard gespreksonderwerp is altijd de loveparade, heb er nu alweer zin in. Samengaan is wat mij betreft nog altijd een optie, ik heb het super naar mn zin gehad Vergeet niet even van tevoren bier te halen bij de aldi Hoe ga je eigenlijk want je auto’tje is toch RIP? is er tegenwoordig nog wat leuks te beleven in Utrecht? Zou het ook wel weer goed trekken om een keer naar de Tivoli ofzo te gaan, jij nog daar geweest?
Mike: Dat gaat zeker even wennen worden maar het plan is nog altijd om terug te komen al heb ik alle middelen (passport) om hier te blijven. Goeie kans dat ik een gigantische cultuurshock krijg in NL en dan misschien anders ga denken… Hoe is het met de kiddo’s?
Farid: Hee Turk! Mooi dat je er met een sisser vanaf bent gekomen met je geenstijl-race-grap, ik had je persoonlijk de bak gegooid als ik de rechter was Voor herhaling vatbaar? Heb trouwens nog geen planning ontvangen, wat is de status Mis trouwens het fitnessen ENORM. Met 43 graden kan je echt helemaal niets doen en sinds ik in AU ben heb ik twee drie keer serieus gefitnessed. Heb een tijd lang wel iedere dag 150 keer opgedrukt maar dat schiet ook niet echt meer op  
Wat ziet mijn oog, is de begane grond in opstand gekomen? De ridder heeft nog geen drie maanden het fort verlaten en gelijk gaan de minderheden naast de schoenen lopen? Laat even duidelijk zijn dat dit niet getolereerd wordt en er de nodige consequenties zullen volgen. Jij als koning klotestreek weet ondertussen vast wel iets om ze de mond te snoeren. Volgens mij is het magazijn geluidsdicht *HINT*
Elwin: Viva-la-6ème étage! Volgens mij ben jij, op technische gebied, de meest invloedrijke persoon?? Kan je daar niet eens mee? Ik zeg: mailbox limit op 200kb (wilt u archiveren?) of maximum ‘Password Age’ op 1 dag Verder staan we zij aan zij bij het toejuichen van de 6e verdieping en kijken we (letterlijk en figuurlijk) neer op de vergane begane grond stumpers.
Janusj Boskowitsj: Wat betreft je Coopers Pedy uitspraken, niet anders dan helemaal waar. Heb trouwens hard moeten lachen om je commentaar bij 1 van de plaatjes over zeeslag Verkopen jullie daar (behalve je ziel aan de duivel) nog wat bij de VKBD?
Esther: Waarschijnlijk ben je inmiddels al weer beter (anders zou ik even langs de dokter gaan), las dat het in NL goed gesneeuwd heeft? mensen die nooit sneeuw hebben gezien vragen vaak of wij een witte kerst hebben, supergrappig.
Mooi van die baan, nu niets lelijks over je collega’s op i-net zetten en het komt wel goed denk ik?
Stephanie: Webcam was grappig he? In melbourne hadden echt supergoede internetvoorzieningen en dus ook een webcam. Auto is ondertussen super betrouwbaar (zelfs 10 uur rijden met een temperatuur van 43 graden trekt ie prima) dus dat is een zorg minder. Regel dat inderdaad maar met die vriendinnetjes van je  Heb hier 3 weken lang samen met een kapstertje gereist maar geen aanspraak op haar diensten gemaakt, kijken hoelang het kan worden zonder voor lul te lopen (of ben ik die grens al voorbij). Elke keer dat ik mn haar kam kost het een potje gel maar gelukkig boeit dat allemaal geen zak als je in de outback zit (waar je hoogstens een verdwaalde koe kan versieren). Congratulations met je P, vanaf nu kan je rustig aan doen
Taxi: Jo taxi! Nog maar een paar daagjes en dan mag jij 24 reizen naar het beloofde land. De stoomlocomotief is inmiddels supergoed (na 391231827 dollar uitgegeven te hebben) dus laat dat gereedschap maar voor wat het is. 1500km rijden is helemaal niets meer joh, rij ik misschien wel in een dagje Kan jij wat shit meenemen uit hollandica? Ik mail er nog wel over.
Emile: Superjammer dat je niet, stiekem, ben gekomen… Ik had mn eigen bakkes ook wel willen zien als jij (waarschijnlijk dan al blut) uit het vliegtuig zou stappen. jammer jammer jammer maar ik begrijp ook wel dat je het financieel alles behalve breed heb (al zou ik dit wel een goeie reden zijn om je hypotheek te verhogen ) Ik hou je wel op de hoogte van onze vorderingen!
Kalle: Wrom moet je dit keer terug? Heeft Den Deesch weer een tentamen of hoe zit dat Heb je deze link van Hark al gezien? Dan krijg je inderdaad weer zin in de luvpreed? Wie gehts es mit stage? Wat ging er precies met de site mis? heb namelijk wel een nieuwere versie online gezet wat misschien problemen gaf?? Laat even weten zodat ik er iets aan kan doen. Outback was dus echt snikheet! Kunnen we elkaar een hand geven wat betreft bijna-brood ervaringen, dacht dat ik in een oven zat!
Jero: Jo guest! ben je al aan het aftellen? Als ik een oproep gemist heb uit NL zie ik nooit het nummer dus gok dat ik een oproep van jou gemist heb? Sinds ik in Adelaide ben ga ik nooit tukken voor 2:30 maar volgens mij heb ik daarna nog een telefoontje gekregen. We bellen/sms/mailen natuurlijk zsm even!
Groteneus: Je superstomme actie maar daardoor wel weer wat te melden op de blog. Tennis was dus erg tof al is het nu alweer en tijdje terug. Leuke sms laatst met de groteneus-statusupdate. Mooi te horen dat het allemaal sehr gut gaat. Ga jij maar vast sparen voor de loveparade dan kom je die bunker eens van je uit
Helen: Die met die vage achtergrond is helaas niet met mijn camera gemaakt maar die van Patrick, al heb ik de mijne wel steeds meer door. Mooi bouwval zit je in op de afdeling bouwkunde inderdaad, in 1 woord fantastisch Zet je plannen door wat betreft studeren in Sydney!!
Rose: Mooi te horen dat de PC het nog doet, das wel een record Mooi dat je ook meeleest en een reactie geeft, weet ik een beetje wat het publiek is
Den Deesch: Gok dat je inmiddels al wat tentamens gedaan hebt? Hoe is het gegaan? Ga je ook mee naar de love parade of heb je soms ook een tentamen direct na parade? Hoe doet jouw pc’tje het eigenlijk, leeft ie nog? Heb al het nodige gehoord over XLN, die jongen is goed bezig. Kreeg al wat SMS’jes vanuit de Paddy en dan krijg je toch wel een soort van heimwee. Ben direct maar gaan zwemmen en surfen en toen was die heimwee vreemd genoeg weg.
Tiaz: Hoe is het met je heup ouwe brokkenpiloot? Ken niemand die zo snel aan het dementeren is als jij (slechte heup, beetje jicht hier en daar). Zorg ff dat je heupje snel hersteld is dan kunnen we in NL weer gaan wakeboarden en de boel gelijk weer goed ontwrichten. Stuur mij die foto van je heup maar op, alleen door mn mailadres te laten eindigen op .com heb je meer succes met opsturen.
Meiksel: Dangerzone inrijden was alles behalve slim maar achteraf natuurlijk wel weer tof. Heb nu ook zo’n portable accu gekocht waardoor je de auto zelfs zonder accu kan starten. Met andere woorden: ik kan me weer een domme actie permiteren. Die melbourne shuffle is ECHT fantastisch!!! Heb inmiddels aan 30 aussie’s gevraagd of ze hem even voor konden doen maar kreeg alleen een verontwaardigde blik als antwoord. Hoe gaat het met de vrachtwagen eigenlijk?
Seth: Hey Seth! Mooi dat je ook weer meeleest  OBP heeft altijd goeie lunches, heb als een achterlijke zitten schransen in de tijd dat ik er zat. Alles wel (wat trouwens echt een Seth woordkeus is ) met de kleine? Hoe draait alles bij OBP eigenlijk, is die citrix server nog altijd zo betrouwbaar als de gemiddelde Mohamed? 
Hark: Ik heb het, zover, overleeft maar zoals je weet vond ik ‘I shouldn’t be alive’ een fantastisch TV programma en het zou niet meer dan redelijk zijn mijn bijdrage aan deze documentaire te leveren. Voor de gein de outback ingaan is prima zolang je in de buurt blijft van een hoofdweg, ga je er vanaf ben je overgeleverd aan de techniek van een auto. Kapt die ermee is het vanaf minuut 1 op rantsoen en survivalen. Mis de gezelligheid van de fijnjekade wel hoor, ben blij dat het op dezelfde voet voort gaat. Bij terugkomst kom ik zeker een (krat)biertje(s) burgemeester maken Echt een mooi filmpje van die oma, fantastisch
Timmertje: Nog maar een paar daagjes en dan kom je (supergaar) aan in het beloofde land Australie, jeuhhh! Heb al een leuk plannetje in mn hoofd wat we kunnen gaan doen. Zullen wel wat kilometertjes moeten maken in het schip maar dan toon ik je de mooiste plekken. Heb er echt zin in!!! C u maandag! (p.s. wat heb je ongeveer te besteden hier dan kunnen we nog wat tourtjes en gekkigheid doen)
Jaapio: 10 cent de stuk is te doen, een nieuwe vinyl betaal je 10 tot 15 euri voor terwijl de klassiekers meer gezelligheid brengen, was ik daar nou maar eerder achter gekomen Mijn pa haalde vroeger zijn platen aan het eind van de Copes van Cattenburch laan (waar geenstijl-racer Farid zijn rubber heeft liggen), misschien vind je daar nog altijd de beste klassiekers  Ps. Denk dat deze ook wel 2 koppen koffie in beslag neemt?? Ben in ieder geval blij dat je het allemaal leest
sTom Ver-smaad: Hee ouwe seatsloper! Je hebt geen idee hoeveel backpackers er hier zijn, het hele land is erop ingesteld (best handig). Een goeie grap is altijd prima voor de sfeer en teamgevoel en helemaal als Farid te grazen wordt genomen. Pas alleen op: hij kan soms nogal extreem uit de hoek komen, bij een achterstand van 0-1 komt er een vergeldingsactie waarbij hij de stand gelijk even op 2-1 zet. Er is geen sprake van gelijkspel Hou me op de hoogte van de grappen die uitgewisseld worden, wil wel deelnemen (zit vanaf hier immers veilig) aan de brainstormsessie over een nieuwe grap
Bruce and Sheila: Sinds ik hier ben zijn er al verschillende mensen te grazen genomen door haaien maar de kans dat het voorkomt is nog altijd ZEER klein. Veel mensen vragen mij ook waar de haaien nou precies zitten, antwoord is simpel: overal. Kunnen jullie mn kleine backpack en een spijkerbroek meegeven aan de heren? Die tas die ik nu heb is VEEL te groot en ligt weg te rotten in Manley. Jeep doet het prima, heb dus het koelingsysteem laten checken voor we naar Uluru gingen (wat niet geheel onverstandig bleek te zijn) hoop dat ie nu zo blijft! Wat betreft die twee nieuwe zakken: ik mis ze hier niet direct, als ze nog even bij jullie mogen vertoeven zou dat mooi zijn
Monk: Jo monk, ik bel je idd zaterdag als dat lukt. Moet nog even een nieuwe telefoonkaart halen omdat bellen dan (zo goed als) niets kost, in tegenstelling tot met m’n mobiel. Maar als jij dit leest is het hoogstwaarschijnlijk allang zaterdag geweest, maar dat terzijde.

Inmiddels zijn we vertrokken uit Melbourne. Melbourne is een grote stad (3.2 miljoen inwoners en niet de 1.2 zoals ik dacht) waar je superveel geld kan uitgeven in zeer weinig tijd. Ons hostel zat op Flindersstation wat je kan vergelijken met De Dam in Amsterdam. Zeer leuk en 24/7 activiteit maar wel een harde klap in je gezicht als je net 10 dagen als een holbewoner heb geleeft. Er is zelfs een patatwinkel die “Lord of the Fries” heet wat ik echt de meeste trieste winkelketen naam ooit vindt (als het blijkbaar deze naam geworden is, welke namen zijn dan afgekeurd bij de eerste brainstormsessie?). Vandaag zijn we ook bij een winkel geweest die de “The Reject Store” als naam draagt. Stel je voor dat je in +31 een winkel begint met de naam “De Afgekeurde Winkel”, de ABN-AMRO lacht je straal uit als je met je businessplan aankomt.

Ook heb ik de auto maar eens weggebracht voor een service check bij een betrouwbare car mechanic (om de beruchte oliebollen te voorkomen) waarbij we ook weer 500 dollar hebben mogen aftikken maar wel twee A4′tjes aan onderdelen vervangen zijn. Alleen de radiator moet nog (intern) schoongemaakt worden om de koeling te verbeteren maar aangezien dat nog een extra 300 dollar kost en we op dit moment geen koelingsproblemen hebben, stellen we het uit tot in (volgende bestemming) Adelaide.

Zoals ik op de vorige weblog vermeld heb, hebben we kaarten voor de Australian Open in Melbourne weten te krijgen. Alhoewel ik in een ver verleden op tennis heb gezeten boeit de sport me zeer weinig maar het was toch wel zeer tof om de Australian Open te bezoeken. We hebben de meeste tijd in de Vodafone arena gezeten waar de leukste (dag)wedstrijden gespeelt werden. Volgens mij gaat tennis steeds meer richting het voetbal met supporters die gekleed in vlaggen tussen de games door, zeer irritant, de naam van hun favoriet scanderen. Het leek wel alsof heel duitsland de kuil op het strand had verruild voor een plaatje naast ons in de Vodafone arena. Reden te meer om bij de wedstrijd Thomas Haas (GER) tegen David Nalbandian (ARG) niet voor David te zijn maar vooral tegen Thomas. Voor de nieuwkomers: Als je op de foto’s klikt krijg je onderaan nog wat tekst en uitleg.

Even heel iets veel belangrijkers tussendoor:
Mijn zus, Marlous, is zwanger! Jawol! Ik word zowaar oom! Nogmaals congrats Marlous+Koos! Hopelijk gaat alles prima de komende maanden en ben ik in Juli ergens oom. 20 Juli is uiteraard de mooiste datum om te bevallen dus hou nog even in Het gaat vast en zeker een stoer ventje worden en zal een blauwe Koala meenemen.

Na Melbourne zijn we met twee schepen en 5 mensen (Patrick aka 3/4 boer, Marjon aka Zalfje, Niels aka Bakker, Boudewijn aka Junior en ik) richting Adelaide gegaan. In een “rechte” streep is dit 773 km’s maar wij hebben de kustroute gepakt van circa 1000 km’s. De kustroute staat beter bekend als “The Great Ocean Road” aangezien je 80% van de weg langs de oceaan rijdt en fantastische views hebt. Voor we overgaan op dit deel van de reis even wat statistieken:

Eindscore Great Ocean Road:
- Aantal dagen aanbevolen om over de weg te doen is 4 – 6 dagen over gedaan
- De weg is 140 kilometer lang – 657 km afgelegd
- Aantal keren op camping of in hostel – 0 (veel munten bespaart!)
- Aantal keren douche gepakt – 2
- Aantal dollars uitgegeven (ex. brandstof) – per dag 9 (bijna 6 euro)

Hierbij even het dagboek van dit stukje weg:

Lief dagboek,
Donderdag 25 Januari – We rijden weg uit Melbourne met de twee schepen om door te rijden naar Ocean Groove. Dit plaatsje maakt nog geen deel uit van de Great Ocean Road (wat echt irritant is om te tikken, vanaf nu wordt dit gewoon G.O.R.) maar aangezien het al aan het eind van de dag is gooien we hier ons tentje uit. Junior en ik slapen in onze Holden Jackaroo, de 3/4 boer slaapt in zijn Nissan Patrol en het stelletje Niels en Marjon slapen in een tentje. ‘s Avonds maken we een pak/zak Stanley meester en verbazen we ons erover dat het overdag te heet voor woorden is maar ‘s avonds de truien en lange broeken uit het stof gehaalt moeten worden, zal wel iets met de zuidkust te maken hebben.

Vrijdag 26 Januari – Begonnen aan de G.O.R. en het eerste stuk afgelegd. Aangezien het eerste stuk niet superspeciaal is hebben we hier nog een stukkie gereden om uiteindelijk aan te komen in een dorpje dat Lorne heet. Hier hebben we de auto’s een dikke berg opgejankt en het anker uitgegooid bij een gratis camping. We hadden aardige buren (alsof er onaardige Australiers bestaan) die een gigantische brute crossmotor hadden. Na in 30 seconden tentje opgezet te hebben zijn we terug gereden naar de zee. Golven waren absoluut niet hoog dus moesten we ons op alternatieve wijze vermaken en hebben het balletje gepakt om naar elkaar te smijten. ‘s Avonds potje kaarten met zn allen (we spelen hier het spel Debielen Bridge).

Zaterdag 27 Januari – De hele dag iets gedaan wat ik me niet meer kan herinneren, gelukkig hebben we de foto’s nog die hieronder komen dus kijk daar straks maar. Kan me nog wel herinneren dat we ‘s avonds bij een (gigantisch dom!) stelletje rond het kampvuur hebben gezeten. Aangezien het nog steeds een ‘total fireban area’ is en deze mensen al een waarschuwing hadden gehad van een ranger, werden ze midden in de nacht weggestuurd aangezien een ranger het fikkie had gespot.

Zondag 28 Januari – Het weer was vandaag minder en eigenlijk voor het eerst in tijden regen gehad. De zuidkust is blijkbaar in deze tijd van het jaar niet zo fantastisch als verwacht. De vraag is of dit normaal is in de tijd van het jaar of dat we het van tevoren misschien even hadden moeten uitzoeken. We zijn doorgereden tot 20 minuten voor Apollo Bay. De golven in de zee waren weer eens gigantisch en we hebben uren lol gehad met het meespringen van killer-waves. Hier hebben we onze eerste douche gepakt op een campingterrein. Aangezien we uiteraard niet op deze camping verbleven waren we illegaal bezig (who cares?). Helaas was iemand van ons (junior) te gretig en wou naast de gratis douche ook nog gebruik maken van de zeepdispenser die hij voor het gemak even via het schuifsysteem van de muur haalde. Precies toen hij dit gedaan had kwam op de camping-oppersmurf een routine kijkje nemen waren wij ineens verdacht voor het verduisteren van een zeepdispenser (die braaf in de douche aan het wachten was tot hij weer teruggeschoven zou worden op de muur). Nadat wij van het terein gelopen waren werden we achtervolgt door een mevrouw die ons confronteerde met onze illegale praktijken. Na een preek te hebben moeten aanhoren kregen wij een boete van maar liefst 10 dollar (=6 euro) per douche. Goed, das het risico dus voortaan zeepdispensers laten hangen. Marjon en Niels hebben we op een camping afgezet (aangezien die in een tentje moesten slapen) en daar bleken superveel koala’s te zitten. Een koala had een kleintje (zie foto’s straks) en bij een andere ben ik de boom ingeklommen om hem op 10 centimeter afstand op de gevoelige plaat kunnen vastleggen. Mooie beesten trouwens, slapen 20 uur per dag en de rest besteden ze om te eten. Eigenlijk komen koala’s eigenlijk best wel overeen met uitkering-trekkend-nederland. Ook hebben we een mierenegel gezien en na een tijdje te wachten kwam hij in kort gras en konden we hem op de foto krijgen. ‘s Avonds hebben we een mooie spot gevonden op 50 meter van de GOR en met uitzicht op de zee.

Maandag 29 Januari -Door naar Apollo Bay, na een gare nacht slapen tijdje in een cafe gezeten waar je kon schaken. Na 1 cappucino (backpacker mode = on) en 3 potjes schaken vonden we het welletjes. Boodschappen gedaan in de lokale supermarkt tegen uberhoge prijzen en vervolgens door naar Otway National park. Voordeel van de meeste National Parks is dat je er gratis kan staan en er altijd een WC aanwezig is (althans, een gat met een stoel erboven). Mooie spot vlakbij de zee met fantastisch uitzicht. Helaas lagen er alleen maar stenen waardoor je niet kon gaan zwemmen. De combinatie terror zee en stenen is een wat onveilige. Ook hier waren koala’s op de ‘camping’ maar na een tijdje worden die beesten (net zoals kangoeroe’s) doodnormaal.

Dinsdag 30 Januari – Op naar Port Campbell wat een gigantisch triest dorp bleek te zijn. Omdat het weer nog altijd slecht was hebben we Niels en Marjon in een hostel gegooid. Hier hebben we ook nog een groep van 100 pinguïns gezien op het strand. Wie snapt nou wat pinguïns in een continent als Australië doen? Na een tijdje was het tijd om te tukken en zijn we opzoek gegaan naar een stil plekje waar we de auto konden neerzetten. Uiteindelijk een zandweg naast een weiland gevonden waar we in het donker reden. ‘s Avonds zijn dit soort omgevingen dus echt het terrein van de beesten en we zagen tientallen konijntjes en kangoeroe’s wegschieten. Eén kangaoeroe kwam 2 seconden voor ik langsreed tot de conclusie dat het gras bij de buren toch groener was en sprong daarom vlak voor mijn auto langs, het scheelde misschien een centimeter en ik schrok me werkelijk dood en met mn hart in mn keel reden we in een slakkengang verder. Uiteindelijk naast een weiland aan de handrem getrokken.

Woensdag 31 Januari – Terug gereden naar een touristische attractie die de 12 Apostles heet. Het was fantastisch mooi weer en daarom hadden we geluk met de foto’s. De 12 Apostles zijn stukken steen die in het water zijn ontstaan. Ooit waren het er 12 maar inmiddels zijn er 9. Voor foto’s verwijs ik u wederom door naar onder. Daarna doorgereden en zo’n beetje alle mogelijke uitzichtpunten bekeken. Daarna door naar het eind van de G.O.R. bij het plaatsje Warnambool. Omdat hier weinig te beleven was zijn we een stuk landinwaarts gegaan en overnacht in het pietoreske plaatsje Dunkeld.

Donderdag 1 Februari – We besloten dat het nu wel tijd werd om in Adelaide aan te komen. Volgens een lokaal vrouwtje was het 5 uur rijden maar uiteindelijk hebben we er 10 uur over gedaan. Onderweg kwamen we hele mooie watervallen tegen en ook nog een grote slang. Onze tukker Patrick is nogal handig met dieren en vond het wel verantwoord om de slapende slang wakker te porren met een takje aangezien hij toch niet giftig was. Uiteindelijk koos de slang het hazenpad en konden wij verder poseren voor de waterval. Achteraf na het kopen van een reptielengids bleek het een gigantische giftige slang (copperhead) te zijn en ben ik blij dat ik afstand had genomen. Ook hadden zie hier killer-ants die supersnel naar boven kwamen op het moment dat je over hun nest heenliep. Een klein filmpje waarbij het volgens mij totaal niet goed te zien is: *klik*
Daarna doorgereden naar Adelaide om in een gigantisch luxe hostel te belanden. Door een vlotte babbel aan de telefoon en een niet goed ingewerkte nightmanager kregen we de beschikking over een familiekamer tegen inkoopprijs met twijfelaarbedden en airco. Dit hostel is echt te rielekst voor woorden: 2 tv kamers, leeskamer, gigantische 200m2 ikea-design woonkamer, goeie parkeergelegenheid, gratis koffie/rijst, snel internet.

Vrijdag 2 Februari – Vroeg uit bed om de auto weg te brengen naar een speciaalzaak om de koeling te laten checken aangezien we binnenkort naar Alice Springs gaan (wat midden in de woestijn ligt). Supergaar Adelaide bekeken wat een hele leuke stad is. Daarna zijn we de stad ingegaan en heb ik 150 dollar (90 euro) aan nieuwe kleren uitgeven, het kost hier geen reet. Voor 90 euro heb ik 3 korte broeken en 4 t-shirts, hopelijk heb ik op de volgende foto’s dus iets anders aan dan mn zwembroek

Zaterdag 3 Februari – Viel me op dat toen ik de deur van het hostel opendeed, dit hetzelfde gevoel gaf alsof je de klep van een voorverwarmde oven open doet, om 10:00 ‘s ochtends was het al 35 graden. Daarna de auto opgehaalt van de koelingsspecialist. Radiator ziet er echt als nieuw uit en ik zie ineens allemaal nieuwe slangen, tastbaar resultaat voor een autoleek dus gevoelsmatig zit het goed! Daarna gigantische inkopen gedaan aangezien we morgen (zondag) de outback ingaan.

Hier een greep uit de kiekjes van de G.O.R:

Morgen vertrekken we naar (o.a.) Ayers Rock wat vlak bij het dorpje Alice Springs ligt. Wederom kan ik me voorstellen dat dit niemand iets zegt dus daarom even wat informatie. Ayers Rock is een grote steen die midden in de woestijn ligt en nog veel betekent voor de aboriginals die er in de buurt wonen. Opzich vreemd dat je hier zo’n grote steen hebt aangezien er in de wijde omtrek werkelijk niets te vinden is (daar is het immers woestijn voor). Deze veelbesproken steen wordt gezien als het hart van Australia aangezien hij ook in het midden van Australie te vinden is. We gaan nu dus echt de bewoonde wereld verlaten en de outback in. Omdat het hier alleen al ‘s nachts minimaal 20 graden is hebben we de reis goed voorbereidt, dat wil zeggen:

• Auto heeft in Melbourne volledige service check gehad (luft/diesel/oliefilter, voorwielophanging etc. etc.)
• Het volledige koelsysteem is in Adelaide door een gespecialiseerd bedrijf nagekeken en gefixed (50% van de radiator bleek verstopt). Kost weer 280 dollar maar dit was nu echt het laatste wat aan de auto gedaan moest worden. Als er vanaf nu problemen ontstaan rijd ik hem de gracht in.
• We hebben dikke boodschappen gedaan met o.a:
  - 105 liter water
  - 40 liter diesel in extra jerry cans
  - 4 broden
  - 6 pakken biscuits
  - 25 pakken noodles
  - 24 blikken groente
  - 8 blikken fruit
  - 14 porties aardappelpuree

Over 2 weken komen Jeroen, Olaf en Arjan aan in Sydney dus we hebben een strak dagprogramma opgesteld wil ik voor die tijd van Adelaide naar Ayers Rock, terug naar Adelaide en vervolgens naar Sydney. In totaal komt het erop neer dat ik 5000km moet rijden binnen 13 dagen Dat is een behoorlijk wat km’ers per dag rijden in de woestijn met wat sightseeïng tussendoor. We rijden altijd ~90km/uur met onze koets dus het wordt knallen de komende weken. Help even mee en ga op je knietjes bidden dat onze auto geen problemen geeft. Als we in de outback stil komen te staan is het auto verlaten en hopen op een lift want wegslepen kost meer dan de auto waard is. Schijnt dat er veel verlaten auto’s langs de kant te vinden zijn. Het is hier nu 2:03 en morgenvroeg gaat de wekker dus ik moet er een eind aan breien.

Wistjedat:
- Het me al meerdere keren gelukt is studentenkorting te krijgen bij evenementen door mijn Ohra Zorgpas te laten zien? Ze snappen er niets van wat er opstaat en als je overtuigend zegt dat je bijna klaar bent met je studie als IT’er bij Ohra School je altijd de korting krijgt
- Het me laatste gelukt is om 90 dollarcent (50 eurocent) korting te krijgen op een losse mango? Na het zeggen van “can you give me a backpackersdiscount because im allmost broke” begon de verkoper hard te (uit)lachen en kreeg ik de mango voor 3 dollar ipv 3,90. De lol van korting krijgen is gewoon te leuk en overal mogelijk.
- Olaf vandaag jarig is? Congratulations Olaf! Over 2 weken mag je trakteren op een Tooheys New of Carlton biertje
- Het vandaag (en morgen) 40 graden was in Adelaide? En wij gaan dus richting woestijn waar het meestal nog wat warmer is. Dat wordt zweten!
- Je hier vanaf je 16e mag lessen in een auto waarbij alleen je pappie ernaast zit. Op het moment dat je 18 of ouder bent kan je examen doen.
- Er hier geen wespen of bijen of iets zijn. Ze hebben er wel vervelende steekvliegen voor in de plaats die we bommenwerpers noemen omdat ze groot en traag zijn.
- Ze hier in SA (South Australia) paaltjes naast de weg hebben staan waar ongelukken voor zijn gekomen. Rode paaltjes betekent ongeluk, zwarte paaltjes is ongeluk met dodelijke afloop.
- Je hier in SA een half uur tijdsverschil hebt in vergelijking met Sydney??? Duurde dus 3 dagen voor we hier achterkwamen

Helaas kan ik door de beperkte tijd nu geen reactie op reacties geven maar ik vind de reacties allemaal fantastisch Over 14 dagen zit ik weer in Sydney en ga ik hier tijd voor reserveren. Blijf reageren Groet aan iedereen!

Mooi he? Ziet eruit als een simpel rad van fortuin. “Today’s fire danger” afgeplakt door “Total fire ban today”. Zoals jullie misschien op het nieuws hebben gezien zijn bosbranden hier (vlakbij Melbourne in het zuiden van Australie) nogal een issue. Zelf merk ik er “weinig” van behalve 50 meter zicht door rook op bepaalde wegen en een gigantische brandluft…. Kom ik zo op terug!
Het is weer een tijd geleden sinds de vorige blog, de reden: druk (terwijl tijd hier eigenlijk niet bestaat) en heb helaas geen holle boom kunnen vinden met een internet aansluiting. Ik begrijp dat je op 20 januari eigenlijk niet over oud en nieuw mag beginnen maar er zijn nu ook ‘officiële’ foto’s te downloaden vanaf de ‘sydneynewyearseve’ website. Om jullie een bezoek te besparen heb ik een aantal van de mooiste foto’s hier bij elkaar gezet:

Na oud en nieuw zat ik nog in Sydney en moest de tijd doden tot de auto terug van ziek was. In het centrum zit een boomerang winkel waar ze supermooie boomerangs verkopen. Daar voor 60 dollar geïnvesteerd in een boomerang die door een aboriginal gemaakt is. Omdat het een beetje zonde is om daar gelijk mee te gaan gooien ook wat kleinere boomerangetjes van 5 dollar de stuk gekocht. Na 100 keer gegooid te hebben (en dus 100 keer gehaald te moeten hebben) begin ik het te begrijpen. Leuke sport/hobby en vooral levensgevaarlijk. Ben, een engelse dude die ik uit het hostel die ik had meegenomen, is ‘gewond’ geraakt nadat hij als toeschouwer een boomerang op zijn onderarm kwam. Zelf paar keer heeft dat ding goed pijn gedaan bij het proberen te vangen van dit draaiende scheermes. Alleen de didgeridoo nog leren spelen en ik kan door als oppertoerist van Australië.

Oja, keiharde financiële tegenvaller: de auto is gereanimeerd voor het luttele bedrag van 1064 dollar (iets meer dan 600 keiharde europesche munten). Uiteindelijk was er een klein ringetje kapot wat weer onderdeel uitmaakte van een groter ding die alles behalve gratis was. Goed, beton erover, dat soort dingen kunnen gebeuren bij oude auto’s.
Nu de auto niet meer ziek is heb ik mijn bob de verbouwer hoed opgezet en een ‘bedje’ achterin getimmert.
Hier wat foto’s van deze bob actie, het was overigens een prima workout met de volgende dag een gezonde spierpijn van het hakken en zagen.

In principe hoef ik nu niet meer op een camping te gaan staan om te overnachten wat natuurlijk weer de nodige knaken scheelt. Auto helemaal klaar dus de baksteen kan weer uit het vet gehaald worden. In totaal zijn we met twee auto’s en 7 personen (Auke, Linda, Kelly, Marjon, Patrick, Boudewijn en ik). Dit keer gaat de stoet langs de kust van Sydney naar Melbourne en vervolgens door naar Adelaide. Ik kan me zo voorstellen dat niet iedereen vroeger een voldoende heeft gehaald voor zijn/haar Australische topografie dus hieronder een plaatje voor wat toelichting.
De rode lijn van Sydney naar Fraser Island is wat we (Boudewijn, Peter en ik) hebben gereden voor kerstmis. De gele lijn is zoals we nu zijn gaan rijden (het deel van Sydney naar Melbourne is inmiddels afgelegd, binnenkort gaan we door naar Adelaide). We rijden op dit moment alleen langs de kust en camperen altijd bij het strand in de buurt.

Het is gelijk weer even duidelijk hoe groot dit land is en hoeveel tijd je nodig hebt om het te verkennen Op woensdag 10 januari zijn we vanaf Sydney gaan rijden en omdat de eerste dag lang gassen niet leuk is, zijn we gestopt bij een plaats dichtbij Sydney namelijk Jervis Bay. Jervis Bay zit vol met kangaroos die ontzettend tam zijn. ‘s Avonds op het strand gaan zitten en samen met wat aussies wat wijntjes gedronken. Hier wat foto’s van ons groepie en de skippies:

Donderdag hebben we de karavaan richting Pebbly Beach laten rijden wat ook bekend staat om zijn vele kangaroos en mooie natuur. De geruchten klopten, ook hier veel kangaroos maar nieuw voor ons waren de goanna’s en possums. Goanna’s lijken op grote prehistorische hagedissen en possums zijn grappige grote opgeblazen eekhoorns die werkelijk al het eten van je stelen. In totaal zijn we 5 broden aan de possums kwijtgeraakt en omdat de dames het een leuke grap vonden om brood op onze tent te leggen, zijn we een nacht wakker gehouden door possums die met een aanloop onze tent bestormde om het brood te pakken (ik moet toegeven: fantastische grap). Hier wederom wat visuele toelichting op deze beesten:

Vrijdag hebben we koers gezet richting ”Ben Boyd National Park” afdeling “Saltwater Creek”. Na een uur op een zandweg (type afgekeurd) gereden te hebben kwamen we hier aan. Er stond duidelijk aangegeven dat er geen plek was op de ‘camping’ maar de ervaring leert dat er altijd wat te regelen is. Uiteindelijk hebben we tot 2 uur s nachts op het strand gezeten en wijntjes gedronken met z’n allen. ‘s Ochtends zijn we naar de zee gelopen om vervolgens de mooiste zee van mn leven te zien. Lichtblauw gekleurd waarbij je tot ~30 meter de zee in nog steeds de bodem kon zien. De golven waren immens hoog en konden, bij een slechte timing, een goeie klap geven waardoor je benen eerder boven water kwamen dan je hoofd. De golven waren in de vorm van een buis waardoor soms het water van boven kwam, echt een aanrader voor toekomstige Australië bezoekers! Hier hebben we (Boudewijn, Auke, Patrick en ik) uren met de zee staan stoeien.
Wederom even een fotooi:

Nadat we doodmoe klaar waren met de zee werd duidelijk dat de vrouwen in een veel sneller tempo naar Melbourne wilden dan wij. De vriend van Marjon kwam maandag aan in Melbourne aan en Kelly en Linda hadden reeds een hostel geboekt. Daarom in goed overleg besloten dat Patrick, Junior, Auke en ik ons zouden scheiden van de dames. Eerste idee was om de dames op de bus naar Melbourne te zetten maar later besloot Patrick (een ras-echte tukker) zijn (drie dagen daarvoor gekochte) auto uit te lenen zodat de dames gewoon konden rijden. Op die manier konden wij ons slakkentempo voort zetten richting Melbourne. Auke moest die avond de nachtbus terug naar Sydney pakken aangezien zijn stage op maandag zou beginnen. Zijn bus vertrok vanaf Cann River, een gigantisch dood dorpje met 250 inwoners. In Cann River hebben we 1 uur gereden naar een camping om te kijken of het er leuk was. De zee was er uiteindelijk koud en saai dus besloten we niet op deze camping te blijven en dus weer een uur terug rijden (zo gaat dat in AU). Uiteindelijk een rest area gevonden op 100 meter van de highway waar we een public BBQ hadden. ‘s Nachts om 01:22 afscheid mogen nemen van Auke die aldaar de nachtbus naar Sydney pakte. Hierdoor hebben we dus op een rest area getukt vlakbij de bushalte in Cann River wat achteraf een fantastische plek bleek te zijn vanwege de prachtige natuur:  

Zondag zijn we door Orbost gereden om inkopen te doen en vervolgens naar Cape Conran National Park gereden. Onderweg merkte het adelaarsoog van Boudewijn een ‘uit-de-bocht-gevlogen-auto’ op in de berm. Even stoppen aangezien we nog wat auto onderdelen kapot waren of konden upgraden. Uiteindelijk bleek dit een goeie beslissing te zijn aangezien we hierdoor betere speakers, een nieuwe achterlicht (die was stuk) en een andere toeter rijker waren.

Na overnacht te hebben in het Cape Conran National Park wilde ‘s ochtends de auto niet starten. Gelukkig kwam een buurman ons te hulp met een portable accu (welke aap heeft in godsnaam zo’n ding bij zich????). Waardoor de auto weer gestart kon worden. Waarschijnlijk was er ‘s nachts een lampie ofzo aan blijven staan waardoor de accu was leeggelopen. Prima, we rollen dus op naar de volgende halte, te weten een rest-area vlak na Lake Entrance. We reden door Lake Entrance wat eruit zag als een verlept Scheveningen met allemaal toeristische meuk. Gelukkig hadden we die rest-area uitgezocht na Lake Entrance dus geen man overboord. Aangekomen bij de afslag naar de betreffende rest-area kwamen we in een bos waar algauw een groot “Road Closed due to bushfires bord” stond. Shit….. daar hadden we dus even geen rekening mee gehouden. We konden toen kiezen tussen: 3 uur doorgassen naar de volgende rest-area, terug naar Lake Entrance of het bord negeren.
Uiteraard kozen we voor het domste: het bord negeren. Na 15 minuten diep in het bos ingereden te hebben, kwamen we aan bij de rest area (zag er wel wat gaar en verlaten uit). Na even rondgekeken te hebben besloot ik de auto even netjes in te parkeren om vervolgens bij het starten van de auto een zorgwekkend geluid te horen: totale stilte…..
Na even op ons achterhoofd gekrabt te hebben realiseerde we ons dat het redelijk stom is om een “Road Closed” bord te negeren (dom) met een onbetrouwbare auto (nog dommer). Patrick en ik begonnen aan de wandeltocht richting beschaafde wereld. Na een stevige wandeling kwamen we aan bij een school voor ‘forest development’. Hier waren twee onderwijzers (waarvan wij natuurijk direct verwacht hadden dat ze ons de spreekwoordelijke les zouden lezen over het “Road Closed” negeer-incident) die met een andere auto en een setje powercables onze koets weer tot leven konden brengen. Deze aardige mensen wisten ons ook te vertellen dat de bosbranden precies 12 km verderop waren en een ongunstige windvlaag het vuur 10 km door de lucht kan vervoeren, *slik*. Hier onze redders in nood met het betreffende bord: 

Na deze actie waren we behoorlijk wat tijd kwijt waardoor we het niet meer zouden halen naar de volgende halte. Daarom zijn we voor het eerst sinds tijden naar een hostel gegaan. Voordeel: superzacht matras (in plaats van 0,5 cm dik matje) en vooral een warme douche!!! We hadden zes dagen geen douche gezien, niet eens een koude. Natuurlijk wel veel gezwommen waardoor je ook soort van schoon blijft (althans, dat vertellen we elkaar). De volgende dag waren we echt helemaal het heertje en supervrolijk omdat we alle drie zo lekker gedouched en geslapen hadden. We vonden overigens ook nog een achter ons slaapkamertje een redback spider, die zo’n beetje als meest giftigste spin ter wereld beschouwd wordt.We hebben de auto ook nog even snel laten nakijken maar er werden verder geen problemen gevonden, waarschijnlijk een los contactpunt bij de accu (precies wat we wilden horen!). Daarna door naar een plaats die Sale heet, vlakbij Sea Spring (niet dat dit iemand iets zegt). Daar hebben we het anker uitgegooid op een mooie spot in de duinen. Naast ons stond eeneen gepesioneerde Nederlander (Hans Teeuwen fans: zonder houten been) die sinds zijn 18e in Australië woont. Aardige dude waarbij we sinds tijden moesten oppassen wat we zeiden aangezien hij nog steeds Nederlands kon brabbelen en verstaan. Onderweg kregen we pas echt te maken met de bosbranden, dat wil zeggen gigantische brandlucht en rook maar de wielen bleven gelukkig rollen.

Volgende dag koers richting ‘Wilson’s Promontary National Park’ gezet. Dit park staat bekend op zijn mooie wandelingen en pinguïns (wat ik nog steeds niet begrijp wat pinguïns in Australië doen). Hier zijn we een dagje extra gebleven wat we vooral benut hebben door op het strand te liggen en geen flikker van de natuur of pinguïns te zien. Natuurlijk wel hebben we wel wat foto’s genomen waaronder 1 mooie panorama. Kijk en huiver:

Na deze slakkenrit waren we een kleine 150km van Melbourne en besloten we het laatste stuk maar in 1 dag te rijden. Volgende plan: zo kort mogelijk in Melbourne blijven en daarna door naar de ‘Great Ocean Road’. Deze road wordt gezien als de mooiste weg van Australië en dat belooft dus mooie picca’s de volgende blog. Aangekomen in Melbourne waren we de stad na enkele minuten al weer helemaal zat maar helaas moeten we er even de verplichte sightseeïng doen. Ook hebben we kaarten geregeld voor de Australian Open (tennis) die in Melbourne plaatsvind. Morgen/Maandag 22-1 gaan we dus een hele dag tennis koekeloeren.

Wistjedatjes:
- Je het ‘Australian slang’ zelf kan bedenken, bedenk een woord wat rijmt en vervang het door een andere. Voorbeeld: “Let’s have a look at the beach’ wordt ‘Let’s have a captain cook at the beach’.
- De mensen hier zoooo vriendelijk en vol vertrouwen zijn dat dit land ideaal is voor bedriegers en dieven. (voorbeeld: je koopt een matras, maakt hem na 3 minuten lek door een lompe actie, gaat terug naar de winkel waar ze vervolgens hun excuus aanbieden en je een nieuwe geven) p.s. Dit voorbeeld is autobiografisch.
- Melbourne 1,2 miljoen inwoners heeft (1,5 keer Amsterdam)?

Reacties op reacties:
Tinus: Jo guest, je hebt een mailtje gehad (op je THQ) waarin staat dat er een nieuwe post is. Lijken me toffe landen en ga graag mee maar aangezien mijn planning nu per uur loopt (en eerder maximaal per dag) moeten we dat later even overleggen. Die love parade lijkt me supertof en wil er zoooo graag heen! Heb je al een hostel’tje geboekt ? Ik heb nu dus goeie ervaringen met slapen in auto’s of matjes van 0,5 cm dik dus mijn eisenpakket is minimaal.
Timmertje: NYE in Sydney kan je niet vergelijk met een Love Parade. De Love Parade was in geheel vast wel toffer maar deze ervaring was uniek. Echt gaaf dat jullie langskomen 19 februari, moet er wel een #!#(*&#! eind voor terugrijden om jullie op te halen maar dat is het vast wel waard Waar zit die ex van Shabby dan ergens? Regel eens een 06 (oftwel 04 in australie) voor me. Over een weekje wintersport voor je, breek maar snel je been en zeg dat je in Australie woont dan heb je misschien een gipsvlucht en kom je eerder aan dan Jero en Taxi Plankje is inmiddels gefixed en drijft als een malle, kom hem snel testen zou ik zeggen
Jimmel: Over dat waaien praat je nu waarschijnlijk anders, hoorde (van een betrouwbare bron ) dat het behoorlijk gestormt heeft daar! Alle dakpannen blijven liggen?? Moet zeggen dat het opstellen van blogs steeds moeilijker wordt aangezien ik steeds minder in steden ben en het daardoor niet kan bijhouden, een nieuwe blog kost me minimaal een dag en nu bijvoorbeeld 40 dollar aan internetkosten. Mocht je een vacature voor columnschrijver tegenkomen wil ik best een pijl schieten
Monk: Hahaha, rijbewijs, VAST! Zeker van die MPL dude lessen gehad? Mei in NZ wordt tof. Even de meest afgezaagde vraag mogelijk (maar wel gemeend): hoe gaat het met de Haenus?
Tommie: Hey anuslaan!!!!! Hoe is het jongen?? Goed dat je met de geenstijl-racer kan opschieten, hij is een goeie jongen. Uiteraard is hij beter dan ik, op bepaalde gebieden, waaronder bijvoorbeeld overdrijven
Sarah: Saaartjeeeee! Inderdaad, de hele familie verzameling Ijzendoorn is nu compleet, tof! Hoe is het daar in Utreg, vermaak je je nog een beetje in het uitgaansleven (wat een ontzettende domme vraag, alsof je nu zou antwoorden dat je bekeerd bent en alleen nog maar halfvolle melk drinkt en elke zaterdagavond doorbrengt in de Christelijke Gereformeerde kerk van Utrecht-Centrum).
Stephanie: Je kan beter in tokkie buurt zitten met oud en nieuw omdat die gasten het hele jaar wiet verkopen om van de winst vuurwerk te kopen! Vorige jaar zaten we bij Kalle (IBB) vlakbij kampers waar we getrakteerd werden op 1,5 uur illegaal siervuurwerk. Verder nog dingen in ho-effe-laken die ik moet weten??
Farid: [vader-mode]Ik hou je in de gaten jochie! Goeie publiciteit maar een laffe boete, prima resultaat! Toch de volgende keer langer nadenken voor je dit soort grappen uithaalt [/vader-mode]. Hoe gaat het met je planning ? Ik ga hier keihard op doorzeiken tot je een degelijke planning doorstuurt waarbij je afgevinkt hebt tot de datum van vandaag
Auke: Boomerang-date op het domain car park op 26 februari staat! Ga jij je rechterarm maar vast warm draaien. Welke foto’s wil je precies hebben dan zorg ik dat je ze binnen nu en een maand hebt .
Meike: Haha, mooi verhaal! Gelukkig hoef je voor AU geen vaccinaties maar kan je ondertussen wel doodgebeten worden spinnetjes van 3mm. Hoe gaat het met je reis? Hou me op de hoogte van je vorderingen!!!!!!!!!!!!!!!!
Matthijs: Tieske! A’dam NYE lijkt me ook tof, misschien ben ik volgend jaar naast Gerard en andere kornuiten ook wel van de partij Hoe is het wintersport gegaan? nog een beetje tof gedaan op de plank? Als ik terug ben moeten we snel weer even gaan wakeboarden dan kan jij weer 30 euri neerleggen om het ‘op-je-smoel-gaan’ weer eens ff oefenen Blue men group? nooit van gehoord en denk direct aan de smurfen. Hoe was het?
Bruce&Sheila: Thanks, jullie ook. Last van bosbranden valt dus wel mee tenzij je maatregelingen van de lokale authoriteit negeert. Waarom heeft Sheila ontslag genomen bij V&B? Ik hoop straks nog even te kunnen bellen, moet nog even snel beltegoed halen bij een 24/7 winkeltje. Speedboot is uit en het was een leuk boek!!!
Bindra: In de steden zijn genoeg mooie vrouwen maar zodra je de stad verlaat kom je veel muggen en tandloze boeren tegen, niet echt mijn smaak. Ga je dit jaar ook naar de love parade of durf je niet meer, gnagnagna
Hark: Hier alles prima! Duurde even voor je reactie online kwam omdat ie als spam aangemerkt kwam (waarschijnlijk door die links) Heb je filmpjes gezien en het weer is er iets anders dan hier. Ook al is het weer wereldwijd van slag, je kan hier nog wel verbranden gelukkig. Blijf filmen en monteren, supertof Hoe is het met de huisjongste en Mees????
Jimmel (2): Ben een tijdje onderweg geweest en dus 0,0 aan informatie gehad over de wereld. leuk om te lezen aangezien ik van Adelaide misschien naar Alice Springs ga wat een een terrorweg door de woestijn is. Met een beetje geluk kan ik dus nog wel gaan surfen

Vlak voor kerst kreeg ik via Hiv’sHyves een berichtje van Auke, een gast waarmee ik op de middelbare school heb gezeten. Wat bleek, hij zit voor stage in Sydney en deelt samen met 5 anderen een mooi huis in de wijk Chatswood. In dit huis werd een leuk feest georganiseerd op kerstavond en ik was hierbij uitgenodigt, altijd leuk! Dus hop met de toet-toet naar Chatswood (wat een drama was om te vinden, kunt u zich dat voorstellen in een stad die zo groot is als 1/3 van Nederland). Auke bleek, afzonderlijk van wat stuntentikoze toevoegingen, geen steek veranderd te zijn na 7 jaar. Uiteindelijk een leuke kerstavond gehad met heerlijk eten en veel verschillende bezoekers waarbij, naast zin hebben in een feestje, de enige overeenkomst het vermogen om engels te praten was.
Overigens ben ik een Stanley (die smerige bocht van 6 euro voor 4 liter) Hyve begonnen. Wees welkom om een van de eerste leden van deze toekomstige tophyve te zijn.

1e kerstdag was anders dan ik hem gewend was. Geen hoop op sneeuw maar op golven!
Uiteindelijk met een groepje van 6 nederlanders naar Bondi Beach geweest. Beetje op het strand gezeten en lang lol gehad met de golven. Na een tijdje kwamen we in contact met een nederlandse gast, waarvan ik twijfelde of hij wel helemaal 100 punten was. Hij nodigde ons uit om bij hem thuis te komen en wist ons te vertellen dat er een BBQ en een zwembad in de tuin was. Uiteraard meegegaan om vervolgens in een gigantisch aftans trainspotting huis terecht te komen. De BBQ bleek een ijzeren rek tussen wat bakstenen te zijn en het zwembad was een opblaasbaar badje waar je, door de modder, de bodem niet kon zien. Het werd wonder boven wonder nog druk ook en na een wijntje en muziekje heb ik, als Bob, niet te laat koers richting Sydney Centre gezet.

2e Kerstdag was een “reunie” van een etentje dat we in oktober (een maand voor we als groep naar Australie vlogen) hadden in Utrecht. De term reunie vind ik wat ongelukkig gekozen aangezien veel mensen elkaar voor de tweede keer in hun leven zagen. Dit betekende verzamelen in het centrum in Sydney om vervolgens… zeer toevallig… met de hele kliek naar Bondi te gaan.
De golven waren dit keer echt reusachtig en dat is een garantie voor minimaal 2 uur lol.
Wat foto’s (klik en scroll voor toelichting)

Aan het eind van de dag met de bus naar Williams (stamkroeg) en vervolgens een hap pasta (een prima 6 dollar c.q. 3,6 euro per bord) bij een schranstent die Linda heet naar binnen geschoven.
Daarna zijn we met de groep uitgegaan in een tent die Scurvy Murphy heet. Na twee uur kwam ik erachter dat deze tent uit twee verdiepingen bestond waarbij de onderste een discotekka was.. de eerste redelijke muziek sinds aankomst! Overigens zijn mijn slippers de afgelopen weken dusdanig versleten dat deze, aan het eind van de avond, geen weerstand meer konden bieden aan de plakkerige vloer. Bij elke stap vlogen ze uit elkaar, wat lopen onmogelijk maakte en als zeer irritant ervaren werd. Uiteindelijk als 1 van de laatste de kroeg mogen verlaten. Al met al een geslaagde 2e kerstdag! De volgende dag was woensdag gehaktbrakdag.

Vrijdag cultuurdag, rondleiding door het Operahouse. Leuk het ding een keer van binnen te zien, vooral de hoofdzaal is indrukwekkend. Alles is gebouwd om de accoustiek te optimaliseren (zelfs de stoelen). Hier wat foto’s van het ding (als je op de foto klikt krijg je onderaan wederom wat toelichting):

Zaterdag 30 december, een zwart doordrenkte bladzijde in het dagboek der mobiliteit.. Een ware nachtmerrie van grotesk formaat. Vlak na het starten van de auto en deze van de oprit af te rijden, (weet iemand waarom een oprit niet gewoon afrit heet op het moment dat je hemt verlaat?) kwam een grote ronde zwarte olievlek (een oliebol) op de stenen in beeld. Na geschrokken polshoogte te hebben genomen met de peilstok, was het doemscenario bevestigt: … de auto is ziek ….
Geen idee hoe het komt maar bij het starten van de auto spuit de olie aan de onderkant van de auto er enthousiast uit. Uiteraard waren alle car mechanics al aan het indrinken voor 31 december en eventuele reparaties moesten daarom uitblijven tot 2 januari… AAARGH! Dankzij vriend google weet ik nu alles van olielekken maar heb niet de middelen om een goeie analyse uit te kunnen voeren. Hopelijk is het iets simpels en met een beetje pech hebben we een verlaat vreugdevuurtje binnenkort (worst case scenario). Gelukkig vaart de ferry ook nog altijd en kon ik mijn nieuwe en enige zorg even vergeten dankzij de volgende dag:

31 december 2006, Sydney New Years Eve!
Zoals Nederlanders weten hoe je drugs moet dogen, op klompen moet lopen, kaas moet maken, zo weten Australiers hoe je een nieuw jaar moet inluiden. Volgens mij is dit niet onbekend en daarom bezoeken elk jaar ongeveer 1,2 miljoen mensen Sydney om dit mee te maken (grappig om op nu.nl te lezen dat er in Amsterdam dit jaar 20.000 tot 23.000 mensen waren).
Alles draait om de Harbour Bridge en 55km rond deze brug is alles afgeladen met mensen.
Overigens bestaat de Harbour Bridge in 2007 precies 75 jaar waardoor de brug nog meer aandacht zou krijgen.
Om dit keer niet achter het spreekwoordelijk net te vissen, zijn we ‘s ochtends om 10:00 met een grote groep nederlanders (ongeveer 20) een spot gaan claimen. Uiteindelijk is er gekozen voor een goed grasveld/park waar 6000 mensen op konden. Rechts was op 50 meter het operahouse, voor ons was op enkele honderden meters de harbour bridge.

Achteraf was 10 uur ‘s ochtends veel te vroeg maar omdat we met een leuke groep waren werd het wachten niet als wachten ervaren maar als een gezellig dagje strand zonder strand. Die dag zijn we dan ook gezellig met zn allen verbrand. De hekken gingen dicht toen er 6000 mensen in het park waren (volgens mij konden er nog makkelijk 5000 bij, maar dat zal een stukje nederlandse mentaliteit zijn). Om 21:00 is het zogenaamd “kindervuurwerk” zodat de aussie kiddo’s daarna in hun mandje gesmeten kunnen worden terwijl paps en mams wachten tot het grote mensen oud&nieuw.  
Het “kindervuurwerk” om 21:00 was niet zoals de sterretjes zoals ik kindervuurwerk in NL gewend was Vlak voor 00:00 was de spanning het mooist, iedereen was al lang aan het wachten tot dit moment. Uiteindelijk werden op 8 plekken in Sydney, tegelijkertijd, hetzelfde vuurwerk afgestoken maar het vuurwerk op de Harbour Bridge was uniek en kippenvel mooi.
Hier een zelfgemaakt filmpje van de countdown:

Click here to view the embedded video.

Hier nog een later moment, Enschede is er niets bij

Click here to view the embedded video.

Mooi begin van het nieuwe jaar, hierbij iedereen een gelukkig en gezond 2007!

3 januari:
Duidelijke spraakverwarring met de Manly car mechanic, waarvan ik dacht dat hij mijn auto kwam ophalen om 7:30 am (wegslepen) maar hij er van overtuigd was dat ik daar zelf voor zou zorgen. Uiteindelijk een commercieel wegsleepbedrijf ingeschakeld. 88 dollar mogen afreken bij sjaak trekhaak, ik zeg: een lekker begin van de dag. Supertriest gezicht om de 4×4 langzaam uit beeld te zien verdwijnen op de rug van een sleepwagen. Vandaag een zwart T-shirt aan, het is 4×4 rouwdag. Later op de dag werd ik gebeld dat de analyse alleen al 200 dollar gaat kosten omdat ze zoveel uit elkaar moeten slopen. Ze kunnen me alles wijsmaken dus heb ze veel succes gewenst en ben op mn knietjes gaan bidden op een goede en vooral goedkope afloop.

Zo gauw als de sloep weer gereanimeerd is zetten we (twee auto’s met in totaal 8 mensen) koers richting het Melbourn (dit is richting het zuiden). Sydney is leuk maar blijft een stad, kan niet wachten tot we weer onderweg zijn! Een blog tikken in internet cafe’tjes is zo ongeveer het meest frustrerende wat er is en het kan daarom duren voor er weer een update is. Have fun iedereen!!!

Paar wisjedatjes:
- Australie heel veel “Drive Through Bottle Shops” heeft? Je rijdt er met je auto doorheen, roept wat je wilt hebben en een mannetje zet (bijvoorbeeld) een krat bier in je achterbak. Je hoeft je auto dus niet uit. Echt een toffe uitvinding en misschien kan iemand uitzoeken of dit in Nederland wettelijk toegestaan is ?
- Het in Australie heel normaal is dat je je eigen fles wijn meeneemt als je uit eten gaat? Het verschijnsel heet BYO (Bring Your Own). Het restaurant rekent wel iets voor deze mogelijkheid, meestal twee dollar per eigen fles. Vraag me wel af wat ze zouden doen als je een pak Stanley wines meeneemt
- Vrijwel alle biertjes hier draaidoppen hebben? Net zoals het naar rechts kijken bij het oversteken van de weg, heeft het wat tijd nodig om hier aan te wennen.

Reacties op reacties:
Jimmel: Thanks, is zeker gelukt! Hopelijk ook bij jou! Mooi om die hersentjes van je kiddo’s af en toe even aan het denken te zetten, vast goed voor de ontwikkeling en zoniet in ieder geval erg leuk om vanaf de zijlijn te zien Het board is inmiddels gefixed, waarschijnlijk met zoiets als autoplamuur, geen idee.. heeft in ieder geval 20 dollar gekost (12 euro) wat een schappelijke prijs is.
Farid: Eeeuh niets hoor, jij bent een vandaal voor de vandale
Bart: Jo amsterdammertje! Nog bedankt voor je sms en hoop dat jij ook lol hebt gehad! Ben je in huize fijnjekade verbleven tijdens o&n? Heb niet aan de vinnen gehangen omdat ik niet wist hoe die beesten zouden reageren en dit al een gigantische toffe ervaring was. haha, rustiger aan wordt lastig inderdaad, helemaal nu wederom de benenwagen het snelste vervoersmiddel is Have fun daaro en een goed nieuwjaar toegewenst!
Tunel Tinus: Ik zeg afstuderen en daarna langskomen?? Wanneer is dat eigenlijk? Heb je een harde deadline of is het afstuderen wanneer je zelf denkt dat het klaar is (de Becker ‘ik-moest-alleen-mn-scriptie-nog-inleveren-maar-heb-me-inmiddels-uitgeschreven’ methode). Heb trouwens staan praten met een ventje die helemaal in to the techno en minimal is. Schijnt hier dus wel een goeie scene te zijn. Een tent die de Chinese Laundry heet. Met o&n waren er veel goede minimal feesten maar dat hoorde ik te laat, plus dat ik de enige aanhanger ben van deze muziekstijl binnen de backpacker kliek.
Hark: Bedankt, probeer er altijd iets moois van te maken maar heb wel gemerkt dat het belangrijk is om in de stemming te zijn. Wat vind je van het vuurwerk? Denk dat het vuurwerk de pauperbuurt rijswijk overtreft maar het feest op de fijnjekade weer heel sydney overtreft Wat een fantastisch mooi verhaal van het bezoek van de buren!!!!! Je hebt dus de bingo overtroffen, kutkutkut dat ik daar niet bij heb mogen zijn! Volgend jaar ben ik van de partij Was de crimineel niet per ongeluk ook op bezoek?? zoja: zsm sloten vervangen!
Holster: Hooollllsterrrr!!! Jij ook een prima 2007 toegewenst! Waar heb jij het gevierd, je woont toch in Liendert? Kan me voortstellen dat daar ook de nodige doekoes worden uitgegeven aan semi-illegaal vuurwerk. Kan me trouwens nog een keer herinneren dat we vlak voor o&n langs Hien gingen en dat het hele huis een opslagplaats voor illegaal vuurwerk was geworden, zelfs achter de verwarming werd vuurwerk opgeslagen. Leuke herinnering
Patricia: Ha! Leuk dat je er ook bent! Laat me achteraf even weten welke plekken in NZ wel en niet de moeite waard zijn om te bezoeken, scheelt mij weer wat ellende Mail ff als je weer in AU bent dan drinken we die sinas misschien nog een keer.
Meiksel: Wil zeker weer een keer mee, altijd leuk en vooral apart die feestjes. Nog niets gehoord over een tekno scene in AU maar kan me voorstellen dat ze er wel zijn, kleine miljoen goeie plekken voor die herrie. Rij een uurtje het binnenland in en je zit in outback waar niemand je zal lastigvallen op een verdwaalde teek na. Board is ondertussen gefixed al heeft ie wel een litteken, maar we kunnen weer surfen en kan haast niet wachten tot ik de zee weer inloop! Zit je nog steeds in het schuitema gebouw of moest je daar niet rond deze tijd uit??? Kus terug!
Mike: Klopt wat je zegt, echt veel indrukken. Je wordt super milieubewust als je hier een tijdje bent, de natuur is hier te tof en je zou bijna lid worden van greenpeace (oke, nu draaf ik door)
Emile: Die boot is tof he? Heb er ook een tijd naar zitten kijken, die boot heeft er ooit trouwens zo uitgezien, klein verschil he? Zal waarschijnlijk ook een groot deel van die boot onder het zand liggen. Bij mij was het 10 uur eerder o&n, best apart dat ik om 10:00 met een houten kop mn bed uitkwam terwijl jullie toen pas begonnen met feesten. 1 ding kan ik je wel vertellen: een kater hier is exact hetzelfde als in nederland
Dennis: Jo Pijlstaartvis! Ik zie dat jij zelf ook goed bezig bent met het openen van je sjoppie! Het geluid in mn jeep is trouwens erg bagger doordat er een hele goedkope radio inzit (zit niet eens een treble/bass knoppie op) gecombineerd met hele aftanse speakers. Heb je niet nog iets liggen, desnoods tweedehands ingeruilde troep ofzo? Zou wel mooie zijn dan maak ik wat dollars naar je over en stuur jij je eerste intercontinentale pakketje
Matthijs: Ik vind het zeker niet te laat, tijd heb ik hier niet Zal je dit keer matsen en deze post in mijn avond doen, dat is jullie ochtend en hoef je er niet speciaal je nest voor uit in de nacht Wordt inderdaad wel eens tijd voor een nieuwe klus, ING staat leuk op de CV maar je lijkt wel een ambtenaar aan het worden Hoe was a’dam? Las dat het om 23:00 begon te regenen wat ik echt (oprecht) shit vind voor je Die 60 pleuries heb je er zo uit, nam je uit Harde-wijk nog meer mensen mee zoals Gerard ?
Sanne: Ik ga hard zoeken naar de foto, hoe was o&n in de Haenus? Heeft het vorig jaar overtroffen? Heb er zeker ook een paar op jullie gedronken! Hoever is het al met jullie hut? Verwacht natuurlijk wel een housewarming als ik terugkom
Flammers: Regel jij een column voor me in het AD? Blaat hem wel voor met onzin Verhuur dat appartement van je ff door aan wat illegale chinesen en kom ook, lijkt me tof Hoever zijn ze al met de bouw? Biertjes halen we zeker in, misschien ga ik wel stanley wine importeren zodat jij ook kan genieten van dit meesterlijke brouwsel.
Stephanie: Nou hoe kerst en oud en nieuw was heb ik hopelijk een b’tje uitgelegd Hoe was die in ho-effe-laken? Ben echt benieuwd! Kijk inderdaad maar eens wat er te fixen is, succes ermee
Bindra: Ja bij nader inzien is het wel een mannenfilm en dat treft inderdaad, ik ben er 1. Zit nu in het appartement van mn nichtje (die zelf in zuid afrika zit) en daarom heb ik een tijdelijk luxe leven met af en toe tijd voor een filmpje. Ben gister zelfs naar de bios geweest (film: Happy Feet). Best grappige en vooral blije film. Ze hebben hier trouwens ook een Imax bioscoop die 3d films draait. Het scherm is 8 verdiepingen hoog, wattttt tof!
Succes met je nieuwjaarskater, zal vast niet de laatste zijn dit jaar! p.s. is natuurlijk niet de bedoeling dat jij mn filmpjes ziet voor ik ze hier geplubliceerd heb, maar je vindingrijkheid is beloond met de primeur. (dat filmpje is trouwens al 1250 keer bekeken)

Illegaal kamperen kan je een boete opleveren (denk ik), maar ook een prachtig uitzicht. Benieuwd naar het verhaal achter deze foto? 

Het duurde even voor deze nieuwe blog getikt kon worden, de reden is simpel: ~10 dagen lang geen computer gezien (of kunnen zien). In die tijd heb ik dan ook niets kunnen opladen met als gevolg een leeg scheerapparaat, camera en telefoon. Alleen mn geheugenkaart van de camera is niet leeg, die is namelijk helemaal vol.

Eerst even terug de tijd in! We zijn dus bezig om de oostkust van Australie te verkennen. Tot nu toe hebben we de volgende steden aangedaan, waarbij we bij de dikgedrukte ook daadwerkelijk 1 of meerdere nachten getukt hebben.

Sydney -> The Entrance -> Norah Head -> Newcastle -> Nelson Bay -> Shoal Bay -> Fingal Bay -> Anna Bay -> Buladelah -> Seals Rock -> Yagon -> Forster -> Port Macquarie -> Coffs Harbour -> Byron Bay -> Surfers Paradise  -> Brisbane -> Harvey Bay -> Fraser Island

De dag dat we koers naar Coffs Harbour zetten, hadden we ons voorgenomen geen dollar uit te geven die dag. ‘s Avonds was dan ook de vraag ‘waar gaan we ons tentje uitwerpen’? Na wat zoeken en het informeel uithoren van toerist information officers, kwamen we op een strand “diggers beach”. Hier vlakbij waren wc’s die alleen ‘s nachts dichtgingen, stranddouches en public gas BBQ’s (die public BBQ’s vind je hier overigens overal, ideaal!). Wij zo laat mogelijk ons tentje opgezet op het strand waarbij we rekening moesten houden met eb en vloed. Heerlijk in slaap gevallen met het geluid van de zee op enkele meters. ‘s Ochtends tent opengedaan met uitzicht op de foto die u al gezien heeft (klik hier voor high resolution foto)

Op dat moment zeiden we, mooier dan dit wordt het niet. Gelukkig trokken we aan het kortste end en zagen we na enkele minuten een groep van 20 dolfijnen. Gillend van enthousiasme de zee ingerend, een stukje gezwommen en toen elkaar hardop afgevraagd wat eigenlijk de procedure was voor het benaderen van wilde dolfijnen. Zeer lief die beesten, maar we komen wel bij hun op bezoek, niet andersom. Ik bedacht me hoe ik zou reageren als een wildvreemde mijn slaapkamer in zou rennen en me zou dwingen om met me te spelen. De thuiswedstrijd dolfijn (20) VS mens (2) kon welleens in ons nadeel eindigen.  
Het enthousiasme werd daardoor vervangen door een lichte angst, daarom maar rustig stil blijven liggen en kijken waar de dolfijnen heen zwommen. De dolfijnen vonden het allemaal wel prima en besloten richting ons te zwemmen. Niet veel later werden we op 2 meter afstand gepaseerd door deze prachtige beesten. Wat een fantastische ervaring!!!! Een aantal vonden het leuk om met de staart hard op het water te slaan, waarbij ik het idee had dat de zee er weinig leed van ondervond.  
Ik heb 30 foto’s gemaakt maar die beesten zwemmen grotendeels onder water, combineer dat met golven en mijn loopbaan (twee weken) als amateurfotograaf en je krijgt dit als “beste” resultaat:

Achteraf heb ik nog even op internet gezocht en er is dus serieus een “How To Swim With Dolphins”

Daarna het anker opgeheven en verder richting noorden gegaan. Onze volgende stop was “Byron Bay”. De oplettende lezer weet dat we daar al eerder geweest waren, dat klopt als een zwerende vinger. De eindstreep van het surfcamp was hier namelijk ook! Deze omgeving was dus voor ons al enigszins bekend. Helaas waren alle leuke campings al vol en moesten we noodgedwongen naar de meest saai familiecamping in het zuidelijk halfrond. ‘s Avonds met de auto, bestuurd door Bob, naar de kroeg en ‘s ochtends met een houten kop gewekt worden door het geluid van kinderfietsjes.

De surfplanken die we bij de auto kregen zagen er leuk uit, maar bleken onmogelijk te berijden (zouden we ze daarom bij de auto gekregen hebben??). Daarom hebben we voor het laatst in iets duurs geinvesteerd: Een nieuwe surfboard!

Kost je 500 dollar (300 euri) maar is tegelijkertijd onbetaalbaar als je kijkt hoeveel lol je ermee hebt. Hop! Nieuwe plank op het dak gebonden en nieuwe bestemming bepaalt. Toevallig was onze volgende bestemming een stad die “surfers paradise” heet en aan de “Gold Coast” ligt. Mooiere namen had ik niet kunnen bedenken dus baksteen op het gaspedaal en af en toe sturen. Aangekomen in Surfers Paradise een campsite opgezocht en lol gehad met andere backpackers. De volgende dag onze nieuwe plank tegen een fles champagne gegooid en naar de zee gerend. Helaas waren het die dag wat moeilijke golven maar de eerste indruk was erg goed! Blijven staan op het ding lukt en het was veel flexibel dan de boards waarmee we het geleerd hebben op surfcamp. Hiermee kan je dus een golf ook links en rechts pakken in plaats van alleen recht naar het strand (wat ze busdriving noemen). Nu maar oefenen!

Na Surfers Paradise wederom richting noorden gereden op weg naar “Harvey Bay”. Toen onderweg zagen we in de verte onweer en ongeveer 2 minuten later bevonden we ons in een “zomers onweerbuitje” c.q. “gigantische terror hagelbui”. We zaten midden in een golfspel van een verliezende Zeus. Moeilijk uit te leggen en daarom heb ik een filmpje gemaakt, luister goed naar de klappen van de hagelstenen.

Click here to view the embedded video.

De hagelstenen varieerden van ijsklontjes zoals je ze in de cola doet, tot volgroeide golfballen. Op dat moment was ik aan het rijden en moest ik noodgedwongen de auto stil zetten. Naast mij (links) zit Peter en linksachter mij zit Boudewijn. Beide heren grepen iets om voor het raam te houden omdat we allemaal dachten dat de ruiten het niet lang meer zouden houden. Gelukkig bleef de auto intact, maar ons nieuwe surfboard wat op het dak zat helaas niet (boooehooeooooeoe!!!!).
Na inspectie bleken er ongeveer 20 deuken in te zitten en 1 serieuze beschadiging:

Zolang er zo’n deuk in zit kan je er ook niet mee surfen aangezien er dan water in komt en de boel erger maakt. Overigens hebben we achteraf nog wel wat mooie plaatjes kunnen schieten van de lucht:

Mochten er liefhebbers zijn kan ik de volgende post wat nieuwe zelfgeschoten windows achtergronden online zetten.
Zeer jammer van het board maar gelukkig is er nog meer te doen dan surfen. En zo komen wij bij het hoofdstuk “Fraser Island”.

Fraser Island
We hadden allemaal wel gehoord van Fraser Island maar wisten echt niet wat het was. Reden genoeg om erheen te gaan! Na wat bordjes gevolgt te hebben kwamen we op een vertrekpunt van een ferry om vervolgens achter te komen dat we vet te laat waren en het kantoortje wat de ferrytickets verkocht allang dicht was. Gelukkig bleek er ook een nummer te zijn voor informatie en de stem aan de andere kant wist me te vertellen dat er later die middag nog een laatste ferry zou gaan. Er werd ons wel gevraagd of we een 4×4 vehicle hadden, anders mochten we niet mee. Dat komt goed uit, die hebben we! Toen we later opnieuw bij het vertrekpunt van de ferry aankwamen werden we hard uitgelachen door lokale mensen toen ze onze surfboards op de auto zagen… “ar ya gonne surfo on fraser’s” vroegen ze. Bleek dat het er stikt van de haaien (en kwallen) en je er absoluut niet de zee in mocht. Ook moesten we de banden van onze auto een beetje leeg laten lopen om meer grip te hebben op het eiland (zie foto’s verderop).

Fraser island (ongeveer 1,5 keer de provincie utrecht) is een soort Jerassic Park maar dan hebben ze de monsters vervangen voor dingoes en andere vage beesten die je in een stad niet tegenkomt. Je kunt op ongeveer 50% van het eiland over het strand rijden en naar de (tientallen) meren toe zijn paden. Over het strand heen gassen met 80km/u is al erg leuk en de meren zijn onwaarschijnlijk mooi. Bij bepaalde meren konden we met moeite onze ogen openkrijgen omdat het zand (gecombineerd met een felle zon) zo wit was. Ook was er een kreek (eli creek) waarbij het water zo helder was dat het lastig bepalen waar hij nou exact begon.
Ik heb honderden foto’s, hierbij een greep uit de collectie.
(p.s. als je op een foto klikt zie je onderaan uitleg over de foto)

Wat een fantastisch eiland is dit… mooie natuur gecombineerd met 4×4 scheuren door de rimboe en over stranden. Zonder twijfel vond ik dit tot nu toe het mooiste en leukste in Australie. Mocht je ook wat filmpjes willen zien van het scheuren door de rimboe en over het strand kan je hier klikken:
Filmpje “Scheuren over het strand”
Filmpje “Scheuren door de rimboe”

Overigens moet je meestal stapvoets rijden omdat het terrein simpelweg te ruig is, maar het is niet echt spectaculair om daar filmpjes van te maken. Soms lijkt het ook wel alsof het nacht is omdat het bos zo dicht gegroeid is.

Uiteindelijk zijn we drie dagen op Fraser’s gebleven en toen de pond terug gepakt. Daarna zijn we weer richting het zuiden gegaan aangezien we voor kerstmis en New Years Eve terug in Sydney willen zijn. Voor de terugweg hadden we 3 dagen gerserveerd en daarom wederom Byron Bay bezocht. Hier hebben we een plekje op de Factory Lodge Campsite gefixed wat misschien wel de leukste, hippie, campsite is van de oostkust.
Na ons tentje opgezet te hebben (tussen 100 andere tentjes) zijn we naar Nimbin gereden en naar de Hanging Rocks. Het bestaan van de Hanging Rocks hadden we in het begin van onze reis van een mede-backpacker gehoord.
De Hanging Rocks is een onbekend verstopt zwemplaatsje midden in de natuur. Het opvallende is dat het zeer diep is, niemand weet hoe diep exact. Boven het water hangt een boom waar een touw aan gemaakt is zodat je vanaf de kant (eerst via stenen en wortels van bomen omhoog klimmen) het water in kan slingeren. Klein detail: je maakt dan een vrije val van ongeveer 14 meter.
Hier wat foto’s om een idee te krijgen en daarna een filmpje van de uitvoering.
 

Click here to view the embedded video.

Na 5 keer springen had ik last van mn kont en onderkant van mn voeten, tijd om te stoppen. Het was echter ook mogelijk van de boom zelf af te springen en dan heb je een goeie 17m vrije val, dat leek mij (en de andere bezoekers) echter iets teveel van het goede. Daarna heb ik nog een tijdje staan ouwehoeren met wat aussie’s die er ook waren. Die vroeg ik hoe diep het water ongeveer was, ze antwoorde dat niemand het wist maar er vorige jaar wel professionele politieduikers te pas moesten komen om het lijk van de bodem te halen. Eeeuhm.. sorry… mis ik iets? Bleek dat er een engelse toerist verkeerd op het water was gekomen, een klaplong had gekregen en daarna verdronken was. Ik heb de mensen vriendelijk bedankt dat ze dit niet vooraf verteld hadden en vervolgens hebben we onze spreekwoordelijke biezen gepakt.

Ik wens u allen een fijn en vrolijk kerstfeest en mijn volgende blog zal in het nieuwe jaar zijn. Ciao!

Een paar wisjedatjes:
- Wist je dat het links rijden prima gaat? Het meest irritante is dat je richtingaanwijzer aan de rechterkant van het stuur zit en je daarom vaak een stuk lucht beet pakt aan de andere kant.
- Wij soms de keuze maken: Nu bij daglicht tent opzetten en goed koken of nu een biertje drinken, wat kaarten, in het donker de tent opzetten en vervolgens chips met een vitaminepil als avondeten naar binnen te schuiven (en dan voor het laatste kiezen).
- De Burger King hier anders heet, namelijk: Hungry Jack
- Er in dit land meer McDonalds zijn dan grasprieten in Nederland.
- Mijn slaapmatje al 4 dagen lek is en ik daardoor op de grond heb geslapen, een duidelijke afrader.  
- Wij ondanks de vorige wisjedatjes zeer gezond eten (zelfs elke dag fruit!)

Reacties op reacties:
Yntze: Hey Yntzol, leuk dat je er ook bent Jij als ervaren reiziger hebt goeie ideeen. Vooral het just “reach out and scratch his eye..” gedeelte klinkt aannemelijk en leuk Hou je overigens wel die nieuweling achter je in de gaten?
Sanne: Merk dat veel mensen mijn blog in de rustige uurtjes van de baas lezen, goeie zaak Heb overigens een dame ontmoet die echt exact op jou lijkt afgezien van een duits accent en lichte krullen. Foto hou je tegoed. Mis jullie ook, zeker de momenten in de haenus.
Tinus: Zoals ik al sms’te, kan echt wel een feestje gebruiken. Hier ben je zo bezig met andere dingen dat feesten beperkt wordt door simpele kroegen en niet echt een goed georganiseerd iets. Las dat Awakenings NYE niet doorgaat, das balen. Wat zijn jouw plannen nu geworden?
Jimmer: Hier is ING ook goed vertegenwoordigd. ABN ook maar dan niet als bank zoals wij het kennen (zo kan je er als particulier geen bankrekening openen). Mooi dat ING aan het afronden is, lees zo af en toe mn LinkiT mail en zag ook dat het eeuwig mdac probleem opgelost is.. supermooi!!! Mag je al stoeien met Vista? Ik baal dat ik die ontwikkeling niet vanaf het begin mag meemaken. En uiteraard nog gefeliciteerd met je MCSE, ik verwacht een groen geworden stuk taart in de koelkast als ik terug ben
Timmertje: Het was een kwestie van tijd voor je die kar gesloopt had, nog lang uitgehouden dacht ik zo Erg tof dat jullie langskomen, superveel zin in! Tegen die tijd heb ik zowel de oost als zuidkust van australie gezien en kan ik tourbegeleider spelen en de mooiste plekjes laten zien. Misschien dat Fraser Island een optie is, echt tof daar.
Helen: Echt veel zorgen heb ik hier niet inderdaad. Soms vragen we elkaar voor de grap “Welke dag denk jij dat het is?” en dan weten we het serieus niet. Ben je al onderweg? Rij zo wel met mijn auto naar het airport en zet mn tentje voor de uitgang op, dan moet je maar ff aankloppen als je er bent
Jero: Tuurlijk mis ik jullie wel. Zoals bij die Hanging Rocks moest ik gelijk aan timmer denken en hoe ie zonder na te denken gelijk van de boom zou afspringen waar het touw aan vast zit Supertof dat jullie langskomen, ik ga alvast wel even kijken voor een goed surfboard
Mike: Die auto doet het echt goed. Hij heeft niet zoveel power en ik mis de LinkiT tankpas helemaal maar gelukkig is brandstof hier niet zo duur. Doe Dennis de groeten van me Hoe is het verder met je kids?
Marcelle: Ik zat laatst met een duiker te praten en die vertelde ik dat die aussie’s haaien hadden gevangen. Die werd helemaal gek en boos omdat je die beesten niet dood hoort te maken (zit wel wat in). Dat gesprek duurde daardoor niet zo lang en uiteindelijk ging ie zelfs boos naar huis Gelukkig waren er genoeg andere mensen om mee te praten. Ga naar Fraser Island, daar schijnen nog een paar haai’tjes voor je te zijn
Monk: Ik vind het prima. Hier rijden veel wagentjes van http://www.wickedcampers.com/ wat ook in NZ te krijgen is. Regel maar wat en tegen die tijd weet ik wel waar we moeten zijn om mooie dingen te zien.
Farid: Jij kan Yntze natuurlijk wel goed gebruiken om je tekst te laten controleren op nederlandse taal, of wou je zeggen dat je dat nog niet gedaan hebt Loop je op schema met je planning
Bart: Ik mis de momenten in de Paas zeker! Hier drink ik de meest goedkope wijn die er is uit financieel oogpunt. Als ik terug ben trakteer ik op een biertje in de paas. Overigens moet ik de Johny Jordaan nog wat vaker draaien maar dat komt zeker goed, de held!
Meike: Ze hebben hier alleen maar verkleinwoordjes en troetelzinnetjes. Das nu eenmaal het Australische accent. Opzich wel leuk maar echt leren kan je het volgens mij niet. Hoorde van Kalle dat het een mooi feestje was. Ben je nou uit de tekno scene gestapt en doe je een poging richting techno/minimal?? goeie ontwikkeling, komt het toch nog goed met je
Flammers: Bedankt voor je update De ontwikkeling rond Harry Potter en zijn kornuiten ontgaat mij inderdaad volledig. Bosbranden zijn hier serieus een probleem, helemaal rond Melbourne waar ik begin Januari naartoe ga Schijnt dat je er wel een lekkere warme wind van krijgt dus het heeft zo zn voordelen. Hoe is het verder op je werk? Hou je die Jero nog een beetje van het werk af?
Buurman: Hey Buurman! Tof je/jullie hier ook te zien. Ik heb mijn 55Gb aan muziek al grijs gedraait (dit is geen grap) en deze mixes komen als geroepen. Tof tof tof! ga ze zo direct op de Pod gooien.
Stef: Niet twijfelen, gewoon doen. Er zijn 10329831 redenen te denken waarom je het niet zou doen, die ene om wel te gaan is genoeg Congrats met je 1e periode en eet smakelijk
Bindra: Leuk jou hier ook te zien! Schiet nou eens op met het afstuderen van die jip en janneke studie van je Heb je Borat al gezien? Ben nu dus uit de rimboe en kan hem vanavond kijken, heb er goeie verhalen over gehoord.
Nikki: Ik heb het net ook gelezen. Het is echt stom dat ze hier ook de kerstman afbeelden in een dik pak met baard en muts. Ze zouden hem slippers en een zwembroek moeten geven. Heb wel een billabong reclame gezien waarin de kerstman aan het surfen is, die snappen het tenminste! Hoe is je stage?? Volgens mij doe je er echt geen ene ruk ofwel